Dziedzictwo Imperium

Zostań Mistrzem Gry

2012-02-21T02:29:00.001-08:00

ZjAva byłą sukcesem, ale ujawniła jedno: brakuje nam Mistrzów Gry. Z wielkim żalem musieliśmy kilka razy odsyłać spóźnionych zainteresowanych dla dobra tych, którzy przyszli wcześniej. Według naszych szacunków los taki spotkał 7-8 osób. To dwie drużyny. Bardzo wszystkich za to przepraszamy. Nawet mimo to mieliśmy regularnie nadkomplety.

Potrzebujemy ludzi, którzy byliby skłonni prowadzić Dziedzictwo Imperium na konwentach. To układ, na którym obie strony mogą zyskać. My będziemy mogli organizować więcej ciekawych atrakcji i będziemy zyskiwać na elastyczności. Obsłużyć też będziemy mogli więcej konwentów (zachęcamy szczególnie tych, w miastach których bywamy tylko z rzadka). Mistrzom Gry z kolei oferujemy:

Zniżki na wejściówki – tradycyjnie pokrywamy część wydatków związanych z konwentem, w zależności od liczby poprowadzonych sesji. Zwykle jedna sesja to 1/3 wejściówki.
Karty, pomoce, kostki, ołówki, dodatki – nasi Mistrzowie Gry zawsze są dobrze wyposażeni. Dostarczamy Wam wszystkiego co potrzebne do poprowadzenia sesji. Na specjalną prośbę przygotowujemy również rekwizyty, listy, kaligrafie, mapki i grafiki. Jesteś z nami, masz zaplecze.
Szkolenia – co jakiś czas organizujemy sesje i spotkania, na których dyskutujemy nad technikami prowadzenia, analizujemy zastosowane metody i rozmawiamy o mistrzowaniu Dziedzictwa Imperium. Korzystamy też przy tym z Facebooka, forum i Skype’a. Doskonalenie warsztatu i pogłębianie wiedzy o świecie to dla nas ważne sprawy.
Materiały testowe – nasi prowadzący zyskują dostęp do fragmentów mechaniki i dodatków, nad którymi jeszcze pracujemy. Tak jak w Projekcie Dziedzictwo, macie możliwość wypróbowania na własnych Graczach Rodów, Szkoleń, Manewrów, szczególnych rozwiązań mechanicznych czy wątków storyline’u, które dopiero mają zostać opublikowane. Macie też prawo komentować je, a nawet głosować za ich odrzuceniem.
Współtworzenie świata – Imperium jest bardzo plastyczne a Stworzenie ogromne. Wasi BNi, ciekawe lokacje czy rozwiązania fabularne mają sporą szansę stać się częścią „kanonu”. Współpraca z twórcami systemu i możliwość bezpośredniego zgłaszania postulatów da Wam możliwość kształtowania przyszłości Dziedzictwa Imperium.

Dużo korzyści w zamian za dobrą zabawę – czy naprawdę trzeba was do tego jeszcze nawiać?
Piszcie na dziedzictwa@wp.pl

Wieści dotyczące forum

2012-02-20T02:41:00.000-08:00

W związku z zalewem botów, prosimy wszystkich, którzy zapisują się na nasze forum o wybór nazw użytkownika w dotąd stosowanej konwencji, tj. imienia (i nazwiska) postaci. Bardzo przyspiesza to aktywację konta. W krytycznych sytuacjach pozwala je wychwycić i zarejestrować, podczas gdy czasami zdarzają się nam pomyłki i kasacje.

Tych, którzy zarejestrowali się w innej formule zachęcamy do tej konwencji. Wiele ciekawych dyskusji między postaciami miało już miejsce W końcu to forum gry fabularnej. Ułatwia to też prowadzącym przez forum sesje wczucie się w klimat.

Wszystkich zapraszamy do zadawania pytań na forum i wykorzystywania go do szukania grup grających w Dziedzictwo Imperium. W końcu trochę nas już jest, choć jesteśmy też mocno rozproszeni. Forum to starożytna technologia, ale wciąż działa ;)

Przypominamy, że każdy może też przyłączyć się do swojego Rodu i korzystać z dodatkowych zasobów forum dostępnych tylko dla członków tej samej frakcji.

ZjAva i po ZjAvie

2012-02-19T12:50:00.000-08:00

Wszystkim, którzy odwiedzili nasze prelekcje, sesje, LARPy serdecznie dziękujemy za wspólną zabawę. Byliście świetni. No i było Was mnóstwo. Musimy następnym razem przygotować się na większą liczbę Graczy. Strasznie się cieszymy, że nas odwiedziliście.

Piotrkowi gratulujemy wygranej. Maćkowi wykorzystania Zasady Narracyjnej do maksimum.

Wielkie podziękowania należą się też organizatorom konwentu, którzy mimo przeciwności sprawili, że wszystko działało i niczego nam nie zabrakło.

W końcu podziękowania dla Oli i Marty za ich LARPa, wypieki i grę. Oraz dla Janka, który mimo pogromu wśród jego postaci, ciągle chce z nami grać ;)

Teraz kilka informacji:

Tych, którzy nie odebrali płyt z erratą i dodatkami prosimy o kontakt mailowy na dziedzictwa@wp.pl. Prześlemy wszystko, co im się należy.

Najbliższy konwent, na który się wybieramy to Pyrkon odbywający się 23-25 marca w Poznaniu.

W maju planujemy otworzyć LARPową gospodę. Wkrótce więcej na ten temat. Opis pomysłu pojawił się tutaj.

Programowo

2012-02-14T14:58:00.000-08:00

Nasz program na ZjAvę.

Przy okazji spieszę donieść, że na storyline'owego LARPa Zwykły kawałek papieru zostały już tylko 3 miejsca. Na konwencie może być tłoczno, więc zapisujcie się już teraz. Zaczęliśmy już rozsyłać postaci.

Wielkość miast

2012-02-09T13:41:00.000-08:00

Zacznę dzisiejszą aktualizację od osobistego wrażenia. Byłem w zeszłym tygodniu we Wrocławiu. Lokalizacja hotelu względem miejsca pracy zmuszała mnie do codziennego przemierzania na piechotę tamtejszego Starego Miasta. Wielkiego średniowiecznego miasta, jednego z największy ośrodków handlu środkowej Europy.

W okresie wczesnego renesansu jego ludność przekraczała 20 tysięcy, czym przeganiał takie metropolie jak Kraków (choć tylko krótko) i Poznań. Ustępował co prawda takim potęgom jak Florencja (mająca w tym samym okresie niemal trzykrotnie wyższą populację), ale lepiej pasuje liczbą ludności do naszych potrzeb. Podsumowując: był większy, choć nie tak dużo, od dowolnego z miast Imperium, za wyjątkiem Kaplas.

Przejście z jednego końca Starego Miasta Wrocławia na drugi zajmowało mi 10 minut na jednej osi, 15 na drugiej.

Choć przyznam, że nigdy nie skręciłem w ulicę Nożowniczą. Sądząc po nazwie, mógłbym tam spędzić dużo więcej czasu.

Miasta w okresie, który stanowi inspirację dla Dziedzictwa Imperium, były małe. Nie tylko pod względem liczby ludności. Zamknięte były ciągle w ciasnych murach. Przekraczały je zwykle w nagłych wybuchach, zasiedlając wybrany obszar i otaczając go kolejnymi obwarowaniami. Miasta późnego średniowiecza i wczesnego renesansu rozmnażały się przez pączkowanie.

Wedle historycznych danych przeszło 20 tysięcy mieszkańców Wrocławia mieściło się w mniej niż tysiącu domów mieszkalnych. W kamienicy mieszkało blisko 30 osób. Kilka rodzin.

Zastanawiacie się pewnie, jak udawało się ich tam upchnąć. Gdy staniecie na rynku starego miasta w Waszej okolicy dostrzeżecie jeszcze z pewnością pozostałości działek średniowiecznych, na których stawiane były domy w kolejnych epokach. Są one zwykle wąskie, rzadko kamienica ma więcej niż 10-15 metrów szerokości. Sięga jednak daleko w głąb miasta. Często zresztą oryginalne wejście do budynku znajdowało się w bocznej uliczce. Taki budynek, zwykle o czterech poziomach, był samodzielną jednostką gospodarczą, ze sklepami i zależnymi od siebie rodzinami (państwo, uczniowie, czeladnicy, służba, wynajmujący pokoje lokatorzy i czasem przyjezdni). Nierzadko większe kamienice lub ich zespoły posiadały wewnętrzne dziedzińce, na których toczyło się życie społeczne i spotykała służba. Czasem za nimi zaczynały się magazyny, warsztaty czy baraki. Dużo miejsca w mieście zajmowały świątynie i ich obejścia – cmentarz, klasztor, siedziba głównego kapłana lub samorządu kościelnego. Tak też jest w Imperium.

Wasze postaci odwiedzają miasta, które można obiec w kwadrans. Gdzie trąbka z wieży ratusza czy dzwonnicy świątyni Pięciu Bogów jest słyszana w każdym końcu osady. W razie ataku straż i żołnierze są na murach w ciągu pięciu minut (to nie przenośnia!). W ciągu pół godziny przybysz może załatwić wszystko, czego potrzebuje i ruszyć w dalszą drogę. Zwykle jednak poświęca na to więcej czasu.

W miastach żyje się szybciej niż na wsi, jednak, poza stolicami, nieporównywalnie wolniej niż w naszych czasach. Przedmioty tworzy się na zamówienie i zajmuje to wiele czasu. Trzeba cierpliwie czekać aż dadzą efekty transakcje handlowe, zwłaszcza kupieckie wyprawy do innych krain. Choć to okres niespokojny, a ludzkie życie jest o połowę krótsze niż współcześnie, mieszczanie patrzą na świat z perspektywą czasu. Przyszłość płynie ku nim spokojnie, a oni zwykle mają czas, by na nią poczekać.

Imperium różni się jednak znacznie od naszego Renesansu. Koniec Świata wiele zmienił. W wielu miastach, które przed Wojną Ostateczną nie ustępowały ludnością Wrocławiowi, pojawiły się opuszczone dzielnice. Z powodu spadku liczby ludności, w kamienicach jest „luźniej”. Z drugiej strony wspólne mieszkanie ma wiele zalet: jest tańsze i zapewnia ciepło w zimie. Stąd stojące obok siebie puste budynki i zatłoczone miejskie domy.

Wasze postaci są w stanie obejść większość miast, idąc ulicą Okrężną (zwaną też czasem Kołem lub Podmurzem) ciągnącej się wzdłuż murów miejskich, w pół godziny. Konno w kilka minut będą od bramy na rynku (choć w wielu miastach tylko szlachta i wojsko mogą siedzieć w siodle, reszta musi wierzchowce prowadzić). Nawet oddalone od siebie karczmy są w zasięgu marszu podchmielonej grupki mieszczan. Wszędzie jest blisko.

Za to cały świat zewnętrzny jest bardzo pusty i pełen trudnych do przebycia odległości.

Miasta w Imperium, mimo chorób, rozbojów i podatków, są w gruncie rzeczy przytulne.

Program ZjAvy.

2012-02-07T06:44:00.000-08:00

Jest już program ZjAvy!

Na razie bez sesji, ale o nich już trochę wiecie.

My wkrótce dorzucimy program naszych atrakcji.

Dlaczego lubię walkę w Dziedzictwie Imperium, część 2

2012-02-02T12:14:00.000-08:00

W zeszłym tygodniu pisałem o sprawach trochę abstrakcyjnych. Podstawowych założeniach w myśleniu o walce, wyróżniających mechanikę Dziedzictwa Imperium. Dziś trochę więcej o rzeczach praktycznych. Za dzisiejszymi punktami idą konkretne przykłady. Będzie mniej filozofowania, a więcej konkretów.
Zaczynamy.

Zasady są elastyczne i łatwo można uwzględnić różne okoliczności

Pisałem kiedyś o bandytach i koniu? Kolega prowadził tę sesję a ja grałem biorskiego urzędnika-rentiera, mocnego w gębie, dobrego w nożach i truciznach. Taki wielki, sympatyczny chłop z drugim dnem. Z kolegą-BG wracaliśmy pod wieczór do mojej kamienicy. Taka spokojna scena: słońce znika już za horyzontem, ja prowadzę mojego konia, idziemy rozmawiając przez przedmieścia Montsegur. Nagle pojawili się ludzie z kuszami. Zażądali sakiewek. Jako że prowadziliśmy ważne śledztwo dla Księcia, nie uwierzyliśmy w tak prozaiczne intencje bandytów. Puściłem uzdę. Zaczęła się walka.

Gdy tylko wszyscy chwycili za broń, brzęknęły cięciwy i zabrzmiały pierwsze krzyki, koń wpadł w panikę. Nikt go nie pilnował. Jego pan miotał nożami, pobiegł gdzieś i ogólnie go zostawił. Ich towarzysz krzyczał coś z boku. Nozdrza zwierzęcia wyczuły krew. Biedny wierzchowiec zaczął w wąskiej uliczce skakać, rzucać się i wierzgać, rżąc przy tym szaleńczo. Wtedy starcie nabrało rumieńców i stało się dużo ciekawsze. A to ktoś wpadał na konia, a to zwierzak kopnięciem kogoś chwilowo ogłuszył. Duże bydle utrudniało poruszanie się pomiędzy budynkami. Zmieniało warunki strzelania. To była trudna do zapomnienia walka.

Mistrz Gry zaimprowizował tę okoliczność. Reakcje i skuteczność konia ustalał, jak zwykle w Dziedzictwie Imperium, jednym rzutem kostką. Co jakiś czas ktoś wykonywał test, żeby sprawdzi, czy nie leży ogłuszony na bruku. W walce brało łącznie udział około ośmiu postaci. Działo się mnóstwo rzeczy. Krew buzowała w żyłach. Adrenaliny była cała masa.
Walka w świecie rzeczywistym trwała tyle samo czasu co w grze.

Powtórzę jeszcze raz: to była walka w czasie rzeczywistym.

Dziedzictwo Imperium jest skonstruowane, by wykorzystać jak najlepiej ludzką kreatywność. Ten koń był skomplikowany – wymagał rzutów. Większość starć toczy się w sytuacjach mniej absorbujących. Starczy dodać jednej lub drugiej stronie Przewagi. Wycenienie w niej danej okoliczności jest dość proste, zwłaszcza że podręcznik zawiera sugestie w tym względzie. Jeśli Przewaga nie starcza, wykonanie testu np. Zręczności na wypadek wywinięcia orła na lodzie, jest proste i nie zabiera wiele czasu.

Rzadko w którym systemie można w walce uwzględnić tyle okoliczności bez spowolnienia systemu. Normalną praktyką jest trzaskanie testu za testem, by ustalić wyznaczoną przez stopień sukcesu czy porażki sytuację postaci. Tu sprawa jest dużo prostsza. Oślepiasz przeciwnika? Dodaj sobie Przewagi. Zaskakujesz wroga? Przewaga. Nawet jeśli przeciwnik będzie miał farta w kościach, zdołasz dzięki niej zadziałać. Jeśli wykorzystasz okoliczności, zmniejszysz losowość starcia.

To prowadzi nas wprost do następnego punktu.

Powodzenie w walce zależne jest od doświadczenia Gracza

Nie zabrzmiało to dobrze. Wiele systemów promuje przecież Graczy, którzy przegryźli się przez tomy zasad i potrafią je wykorzystać na swoją korzyść. Nie o takie doświadczenie chodzi. Co innego jest w Dziedzictwie Imperium promowane.

Kluczem jest elastyczność, pomysłowość i ogólne „ogranie”. Gry fabularne różnią się między sobą, ale łączy je wszystkie oddziaływanie na wyobraźnię. Doświadczony Gracz szybko wizualizuje sobie sytuację. Nie boi się deklarować. Rozumie wymogi konwencji, a w związku z tym wie, że trzeba być ostrożnym. Pyta się Mistrza Gry, czy może coś zrobić i elastycznie dostosowuje się do odpowiedzi.
Doświadczony Gracz wie, ze najważniejsze w walkach RPG jest pozbawianie przeciwnika akcji.

Wróćmy na chwilę do walki z koniem. Kolega grał tam świetnego wojownika. Wysoka Zręczność, sporo Ran i Zmęczeń, spore Atak i Wyważenie. Osobisty siepacz Księcia. Sumę Postaci w bezpośrednim starciu miał bodaj dwa razy większą od mojej postaci. Mój Biora z walką nie miał wiele wspólnego. Potrafił rzucać nożami i pogrozić ludziom mieczem.

Kolega miał mniejsze doświadczenie w grach fabularnych. Nie było mu łatwo przestawić się z konwencji heroic, w której grał dotąd, na trochę inny klimat Dziedzictwa Imperium. W starciu wolał proste rozwiązania, bazujące na mechanicznej sprawności BG.

Gdy doszło do starcia, moja postać miała już w ręku broń. Pierwsza moja deklaracja to „Rzucam nożami i skaczę do najbliższej ze stojących wzdłuż ściany beczek.” Mistrz Gry wcześniej o żadnych beczkach nie mówił. Kolega zaszarżował dobywając dopiero broni. Ja wiłem się jak w ukropie, zwłaszcza, ze byłem jedną z pierwszych ofiar własnego rumaka. Kolega zbierał obrażenia, mimo że kładł bandytę jednym cięciem. Ostatecznie to ja musiałem go wyciągać z łap rzezimieszków.

Jego postać była w walce mocna. Moja słaba, mniej więcej na poziomie jednego z wrogów. Ja wymyśliłem dla mojej postaci w czasie tego starcia dwie osłony, pomogłem opisać cały zaułek, przeciągnąłem na swoją stronę konia i wytargowałem z bandytami wolny przejazd. Mój kolega zaatakował dwa czy trzy razy. Za każdym razem ktoś padał.

W podobnej sytuacji postać innego znajomego, w wielu założeniach podobna do montsegurskiego siepacza, rozpędziła się, odbiła od jednej ze ścian i przeskoczyła parkan znikając z oczu bandytom. To był dobry pomysł.

Wolę, jeśli o moim powodzeniu decyduje pomysłowość i moje doświadczenie jako Gracza. Nie lubię uczyć się 300 stron zasad łączących się w „megakombosa”. Wolę mieć sprytny plan niż starannie wyliczony bonus. Dziedzictwo Imperium daje mi możliwość kombinowania i żywego obcowania ze światem. Nie ma strategii, która „zawsze działa, bo tak napisali”. Dobry pomysł to zwykle zależny od okoliczności bonus do Przewagi. Co zaś z nią zrobić, też trzeba wykombinować.

Walka nie dominuje opowieści

Czas na wielki finał. Wszystko co napisałem wyżej powinno zacząć się już Wam składać na ten punkt.
W Dziedzictwie Imperium walka zajmuje mało czasu. Opiera się o pomysłowość i wyobraźnię Graczy oraz oddziaływanie ich postaci z otoczeniem. Jest bardzo elastyczna i pozwala na włączenie w jej przebieg wielu dodatkowych okoliczności oraz Umiejętności. Każda postać: zielarz, alchemik, mag czy myśliwy, może w efektowny sposób dołożyć coś do starcia. Walka nie dominuje opowieści.

Powiem więcej. Walka w Dziedzictwie Imperium napędza i pogłębia opowieść.

Nigdzie indziej nie widziałem trzymającego w napięciu i dynamicznego starcia, które kończąc się po dwóch, czy nawet jednej rundzie, wciąż pozostawało w pamięci. Bo zdarzyła się cała masa ciekawych i związanych ze światem gry rzeczy. Gdzie indziej Gracze mogą tak intensywnie wpływać na opisywany świat starcia (np. przez punkty Losu, Mocy czy Szczęścia), nie tracąc przy tym cennych akcji? Dla zaradnego Gracza świat staje się bronią. Dla mądrego uczestnika zabawy, jest nią też opowieść.

Dlatego właśnie lubię walkę w Dziedzictwie Imperium. Dzięki elastyczności daje cała masę opcji taktycznych, które inne systemy muszą zamykać w dziesiątkach reguł. Jej prostota sprawia, że starcie trwa krótko. Jest przez to emocjonujące. Z drugiej strony nie jest ono zależne od jednego rzutu kostką. Wiele zależy od Przewagi, a co za tym idzie przygotowania i pomysłowości. W końcu zamiast dominować rozgrywkę, walka napędza opowieść i opis świata. Starcie w tym systemie może uczyć Graczy współtworzyć świat i opowieść lepiej nawet niż długa sekwencja narracyjna w innych RPG.

Na koniec zdradzę Wam, jak wyglądała moja ulubiona walka w Dziedzictwie Imperium. Trwała ona tylko jedną rundę. Gracz zerknął szybko na swoją kartę postaci i na MG, który posyłał przeciwko niemu nienazwanego groźnego siepacza. Podniósł wzrok znad opisu swojego bohatera i powiedział:

„Wydaje dwa punkty Szczęścia. Wpływ. Ten szermierz to mój stary znajomy. W całym tym chaosie nie poznaliśmy się wcześniej. Teraz nasze spojrzenia się spotkały. Jesteśmy przyjaciółmi. Nie będziemy walczyć przeciw sobie.”

Jak często to się zdarza na Waszych sesjach?

ZjAva: na co warto się zgłosić zawczasu

2012-01-31T12:02:00.000-08:00

Znowu dwa słowa o ZjAvie.

Jak zawsze będziemy na tym konwencie mieć masę atrakcji, na które będzie można wejść "z ulicy" i świetnie się bawić. Tym razem wzbogacimy naszą ofertę o kilka szczególnych spotkań, na które warto się zgłosić/zapisać zaraz po wejściu na teren konwentu, albo nawet mailem już teraz! (na adres dziedzictwa@wp.pl)

Na ZjAvie zwróćcie uwagę na:

LARP Zwykły kawałek papieru (planowany na niedzielę)

Nie dość, że to impreza storyline'owa, to ma bardzo ograniczoną liczbę miejsc (tylko 10 osób). Ta elitarna grupka decydować będzie o przyszłości Imperium. Warto się w niej znaleźć.

Sesje:

Gospoda na krańcu świata (planowana na sobotę rano)

Kultowa przygoda jak zwykle brawurowo prowadzona przez Rafała. Lepiej już zaklepać sobie miejsce, niż potem się martwić. Bo co to za konwent, na którym nie straciło się ani jednej postaci ;)

Nieoczekiwane spotkanie (planowana na sobotę)

Gra dla tych, którzy przyjdą z własnymi postaciami. Sięgająca w głąb historii Imperium. Zdradzająca niektóre sekrety Stworzenia. Im szybciej się na nią zgłosicie, tym więcej fabuły będzie przygotowane specjalnie pod Wasze postaci.

Dlaczego lubię walkę w Dziedzictwie Imperium

2012-01-26T13:42:00.000-08:00

Niedawno prowadziłem pełną emocji sesję. BG, działając bez wcześniejszego porozumienia, znaleźli się w trudnej sytuacji. Przeprowadzili wojskowy zamach stanu i jeden z nich, arystokrata i człowiek honoru, rozważał, czy przyjąć oferowaną przez kolegów książęcą koronę. Trwało to około dwóch godzin, podczas których Gracze toczyli ożywioną dyskusję. Efektem decyzji była walka – starcie z ostatnimi poplecznikami starej władzy. Trwała długo. Ludzie biegali, miotali sztućcami i talerzami, używali magii i wyrzucali się przez okna. Starcie trwało prawie 10 rund, brało w niej udział blisko 20 postaci. W świecie rzeczywistym zajęła dwa kwadranse.

Dokonanie wyboru dwie godziny.

Dziedzictwo Imperium zachowuje pewne zdrowe proporcje między tym, co tworzy opowieść a rozstrzygnięciami mechanicznymi. To jedyny system, w którym widziałem walki zajmujące tyle samo czasu w świecie rzeczywistym co w grze. Emocje i napięcie związane z walką stanowi część, a nie główną treść rozgrywki. Można zagrać postacią, która nie potrafi walczyć i nie nudzić się przez większą część sesji.

Jest kilka powodów, dla których lubię system walki w Dziedzictwie Imperium. Większość z nich odróżnia tę grę od wszystkich innych dostępnych na rynku. Dziś wymienię pięć według mnie najważniejszych cech czyniących ją wyjątkowo sprzyjającą sesji. Dziś opiszę dwie pierwsze, w przyszłym tygodniu pozostałe przyczyny.
1)    Mechanika symuluje starcie, nie pojedyncze trafienie.
2)    Istnieje więcej niż jeden sposób na toczenie walki.
3)    Zasady są elastyczne i łatwo można uwzględnić różne okoliczności.
4)    Powodzenie w walce zależne jest od doświadczenia Gracza.
5)    Walka nie dominuje opowieści.

Mechanika symuluje starcie, nie pojedyncze trafienie

W ogromnej większości gier fabularnych schemat starcia jest podobny: testujemy pomyślność trafienia a następnie ustalamy poziom obrażeń – przez test lub obliczenie poziomu sukcesu (czasem jeszcze pojawiają się dodatkowe rzuty obronne). Wszyscy uczestnicy starcia wykonują takie rzuty. Nawet najlżejsze draśnięcie jest rozwiązywane oddzielnym testem. Przez to rundy są krótkie – zajmują kilka sekund, które potrzebne są do wzięcia zamachu i wykonania ataku. Zwykle specjalistyczne przeszkolenie i wszelkie dodatkowe opcje w walce oddawane jest przez modyfikator testu. W Dziedzictwie Imperium jest zupełnie inaczej.

Test w naszym systemie rozstrzyga, kto dominuje starcie w danym momencie. Wszystkie obrażenia, którymi się zajmujemy, to sprawy poważne. Ich źródłem nie jest jednak to, że test się powiódł. Runda jest długa, postacie wyprowadzają całe sekwencje ciosów. Jedne dochodzą, inne nie. Cześć wynikać będzie z Manewrów. Warto czasem w opisie zaznaczyć, że postać planowała któryś z nich, ale nie starczyło nań Przewagi („próbowałem wyprowadzić cios łokciem w czoło, ale chwycił mnie za rękę i odepchnął”). Reszta z godzin ćwiczeń pchnięć i cięć pod okiem nauczycieli szermierki.

Starcie jest abstrakcyjne. To nie zerojedynkowe trafienie i pudło, a interpretacja wyników rzutów i opis wynikający z działania Manewrów. W czasie długiej w świece gry rundy walki dzieje się dużo, choć nie zajmuje ona wiele czasu. Takie starcie, pełne działań zależnych mniej od rzutów a bardziej od dostępnych postaci opcji, lepiej oddaje realia prawdziwego starcia. Ludzie, którzy znają walkę z filmów czy pięciu lekcji szermierki lata temu widzą tylko powtarzanie parad i ataków. Kto poświęcił temu więcej czasu wie, że zazwyczaj wygrywa ten, kto potrafi skuteczniej przeprowadzić całą sekwencję wypracowanych technik. Tak się właśnie sprawa ma w Dziedzictwem Imperium.

Typowy opis działań w rundzie w tradycyjnej grze fabularnej:

MG: Wróg tnie od góry i trafia Cię w ramię. Zadaje 7 obrażeń. Co robisz?
Gracz: Wykorzystuje Potężny Cios. Trafiłem. 20 obrażeń. Stoi?
MG: Tak, Znowu tnie. Tym razem próbuje Cię rozbroić. Nie. Nie przebił podwyższonego Poziomu Trudności. Twoja kolej.

W Dziedzictwie Imperium:

MG: Szermujecie dłuższą chwilę, szukając słabości w stylu przeciwnika. W końcu znajdujesz otwarcie. Wygrywasz o 5. Ryzykujesz zadawanie Ran czy zbierasz Przewagę? Ma skórznię. Może zatrzymać Twoje pchnięcie.
Gracz: Przewaga. Podcinam go, obracam włócznię i Ogłuszam trzonkiem.
MG: On wyszarpnął zza pasa nóż, wbił Ci go w udo. Tuż przed tym, jak drzewiec trafił w jego kolano i posłał go na ziemię. Ogłuszenie się nie udało. Widać straciłaś równowagę. Krwawisz – 3 Rany. On za to leży.

Istnieje więcej niż jeden sposób na toczenie walki

Dziedzictwo Imperium daje naprawdę duże możliwości w walce. Nie chodzi tylko o sposób stworzenia postaci „pod walkę” (czyli style „na Atak”, „na Wyważenie”, „na obrażenia” i „na Manewry” czy ich kombinacje – o tym wszystkim kiedy indziej). Nie idzie nawet o elastyczność zasad Przewagi, które są omówione w podręczniku i powracają co jakiś czas w naszych tekstach. Nawet nie tylko o wspomożenie się bronią zasięgową, łukiem czy kuszą. Gracz myślący o walczącej postaci może wykorzystać cała masę Umiejętności w sposób niekonwencjonalny i twórczy, wygrywając w ten sposób z nieprzygotowanym przeciwnikiem.

Dobrze, najpierw jeszcze dwa słowa o Przewadze. Tak czy inaczej wszystko, co dalej napisze, odniesie się do niej w ten czy inny sposób. Poza Manewrami i opisanymi w podręczniku opcjami jej wykorzystania (obrona sojusznika i wycofanie), kreatywny Gracz może z niej zrobić świetny użytek. Jest ona modyfikowana przez okoliczności, ale pozwala też nowe okoliczności tworzyć. Na przykład wylać coś śliskiego na schody pełne straży. To niewielkie działanie, a jakże sprawnie może zmienić beznadziejną sytuację w początek tryumfu. W połączeniu ze strategicznym wykorzystaniem punktów Losu, Mocy czy Szczęścia („jestem pewien, że stał tam kubeł z mydlinami po porannym praniu”), pozwala zamienić nudne starcie w piekło dla wrogów i zwycięstwo BG.

Gdybym miał wymienić dwie najważniejsze w walce Umiejętności, pierwsze pojawiłyby się Wysportowanie i Jeździectwo. Pierwsze z nich rozszerza znakomicie opcje dostępne dla postaci, a na najwyższych poziomach nawet z przeciętnego szermierza czyni maszynę zniszczenia: pozwala miotać dowolnymi przedmiotami z ogromną skutecznością, walczyć w trudnych dla przeciwnika warunkach czy w końcu wykonać dwie bojowe akcje w rundzie. Jeździectwo zaś daje dostęp do rumaków, znakomicie zwiększając Przewagę postaci i dając jej możliwość napuszczenia wierzchowca na przeciwników (Rolnictwo też się może przydać).

Umiejętności magiczne i wiedzy też mogą przysłużyć się celom bojowym. Nie chodzi tu tylko o wykorzystywanie magii jako takiej. Trucizny czy alchemiczne wybuchy są oczywistym sposobem uśmiercania wrogów. Ale nawet ciekawsze a łatwo dostępne są środki wzmacniające postać, osłabiające jej wrogów czy zwiększające Przewagę postaci. W świecie gry oznacza to wzbogacenie opisu o dymy, błyski czy kolorowe mikstury. W końcu rozmaite Umiejętności Wiedzy dają postaci bojowe bonusy w określonych sytuacjach. Wykształcony wojownik robi wszystko, by walczyć na swoich warunkach.

W końcu walkę da się świetnie prowadzić za pomocą Umiejętności Szlacheckich. Dziedzictwo Imperium pozwala wesprzeć własną postać sporym stronnictwem BNów, a ich samych wzmocnić za pomocą zdolności postaci. Tu nie stanowi żadnego problemu w obliczu przeważających sił wroga wpaść do gospody i po chwili mieć po swojej stronie oddział miejscowych zabijaków. Dobra uwodzicielka może z łatwością nasłać na swojego przeciwnika najlepszego szermierza na dworze hrabiego. Nie jeden raz grałem postacią, która nie miała Ataku czy Wyważenia (ani magicznych zdolności), a mimo to wychodziła obronną ręką z ciężkich starć. To czyni Dziedzictwo Imperium wyjątkowym.

Na koniec, póki jeszcze można, linki do filmu w świecie Assasins Creeda, w którym nie tylko stroje, architektura czy zwyczaje, ale i walka są podobne klimatem do Dziedzictwa Imperium:
część 1 część 2 część 3

ZjAviskowe atrakcje

2012-01-25T07:24:00.000-08:00

Dla wszystkich zainteresowanych, linki do działów strony ZjAvy, w których bierzemy udział.

Po pierwsze sesje.

Po drugie LARPy.

Po trzecie prelekcje.

Nieoczekiwane spotkanie

2012-01-19T15:00:00.000-08:00

Jakiś czas temu pytaliśmy się Was, czy chcielibyście wziąć udział w sesji na konwencie postaciami, którymi gracie w domu. Na tegorocznej ZjAvie będziecie mieć taką okazję.

Jak to będzie działać?

Żeby się zgłosić wystarczy mieć ze sobą kartę postaci.

Pamiętajcie: postać może dodać coś do historii Imperium, ale może też zginąć. Gracie na własne ryzyko.

Jest 6 miejsc. Tyle możemy Wam zaoferować. Ich liczba będzie się zmniejszać, więc najlepiej zgłoście się mailowo na dziedzictwa@wp.pl.

Będzie mogli zapisać się i na ZjAvie, ale wtedy nie gwarantujemy, że się załapiecie.

Przygoda będzie poświęcona legendom Imperium, a więc i Waszym postaciom

Opis sesji:

Nieoczekiwane spotkanie

Temat przewodni: przyszłość Imperium

5 h

Wyobraźcie sobie, że od kilku dni nieprzerwanie pada deszcz. Ulewa zdaje się walczyć o zalanie całego świata. Drogi już zostały rozmyte. Płaszcze i buty dawno przemiękły. Jest chłodno. Trzeba gdzieś skryć się przed żywiołem, bo kto nocą będzie brnął w mrozie przez deszcz i błoto, z pewnością zginie.

Wyobraźcie sobie gospodę. Stojąca gdzieś pośród bezdroży Imperium, trzęsącą się od podmuchów wiatru i ociekająca wodą. W środku jest ciepło. W środku jest sucho. W środku… ktoś już na Was czeka.

Dlaczego? To jasne – jesteście bohaterami Imperium. Z pewnością dokonaliście niezwykłych czynów. Gdzieś daleko, za zasłoną ulewy. Zdaje się, że dawno. Przynosicie ze sobą te historie. Tu liczą się tylko one i Wasze życie. Czy wyniesiecie je ze sobą z gospody zalenej deszczem, zależy od Waszej roztropności. Bo może zostaniecie tu już na zawsze. Może wszystko utonie w za szarą zasłoną wody.

Zwykły kawałek papieru...

2012-01-17T13:15:00.000-08:00

Nadchodzi nowy LARP storyline'owy Dziedzictwa Imperium. Tym razem mniejszy, ale nie mniej znaczący. Zapraszamy Was do zapoznania się z jego krótkim opisem.

Gra odbędzie się na ZjAvie.

Zwykły kawałek papieru

Czas: 4 h

Liczba Graczy: 6-10

Są takie chwile, gdy świat zdaje się rozpadać na naszych oczach. Jedna wiadomość sprawia, że nigdy nic nie będzie już wyglądało tak samo. Czasem sprawia to wypadek, śmierć kogoś bliskiego, wojna lub miłość. Dla corectora Nathana de Courtois przełom przyszedł wraz ze zwykłym kawałkiem papieru. Teraz z jego treścią chce zapoznać swych najbliższych znajomych. Nielicznych ludzi, którym ufa. Was, drodzy Gracze.

Rzecz dzieje się w mrocznym renesansowym świecie, w którym przetrwanie ludzkości zagrożone jest przez inne rasy i nadprzyrodzone zagrożenia. Elfy, demony i smoki mają powody by nienawidzić nasz rodzaj i chętnie skorzystają z każdej okazji, by go zniszczyć. To miejsce gdzie szlacheckie rody toczą niekończące się wojny intryg, zdrad i morderstw, czasem tylko przerywane działaniami zbrojnymi. W świecie Machiavellego i Dekameronu, okraszonych odrobiną magii, niewiele jest rzeczy, które mogą zszokować corectora – członka zakonu podobnego do naszej inkwizycji. Starczyła kartka papieru. Co Wy z nią zrobicie?

Trzy szlachetne ZjAvy

2012-01-12T13:46:00.000-08:00

W tym roku Dziedzictwo Imperium rusza na ZjAvę w silnym składzie. To już trzeci konwent z tej serii. Podobnie jak dwa poprzednie, poświęcony będzie głównie graniu. My zaś mamy szeroko zakrojone plany. Wy zaś możecie się jeszcze do nas przyłączyć!

Konwent odbywa się 18 i 19 lutego w Warszawie.

W tym roku też będą ciasteczka!

Temat przewodni: Szlachectwo

Wiele naszych sesji i atrakcji będzie krążyło wokół problemu grania szlachcicem. Niewiele systemów pozwala na zagranie osobą szlachetnie urodzoną. Rzadko który daje szanse skupienia się na nim tak, jak Dziedzictwo Imperium. Będzie mogli pograć szlachtą, dowiedzieć się, jak wykorzystać szlachectwo na sesjach i posłuchać nieco o historii szlacheckiej edukacji.

Temat pomocniczy: Renesans

W końcu o tym jest Dziedzictwo Imperium. Żeby opowiadać o magicznym Renesansie, warto poznać lepiej tę epokę. Przygotowaliśmy kilka atrakcji, które przybliżą Wam czasy Odrodzenia. Nasze koleżanki poprowadzą specjalnego szekspirowskiego LARPa. Będziecie mogli zanurzyć się w nastrój Dekameronu, Księcia i w końcu sztuk Szekspira.

Nieoczekiwane spotkanie:

Banan znowu będzie przerażał i poruszał

W odpowiedzi na ankietę organizujemy specjalną sesję spotkanie, na które będziecie mogli przyjść z rozegranymi już postaciami. Tymi, z którymi zwiedzacie różne wersje Imperium w Waszych miastach i różnych drużynach. Serdecznie wszystkich na tę zabawę zapraszamy. Jeżeli wiecie już, ze będziecie na ZjAvie, wysyłajcie informacje o Waszych bohaterach na dziedzictwa@wp.pl.

Liczymy na spotkania ze starymi znajomymi

Pomoc dla grających:

Na ZjAvie zawsze było dużo sesji. Na poprzednich edycjach konwentu przodowaliśmy w liczbie przeprowadzonych gier i zwerbowanych Graczy. Nie mamy zamiaru być gorsi w tym roku. Zapraszamy Was też do prowadzenia własnych sesji. Na konwencie dostępne będą jak zwykle podręczniki. Będziemy też mieć dla Was mnóstwo pomocy: kart postaci, ołówków, wprowadzeń dla Graczy. Oprócz tego ulotek i materiałów informujących o naszych najbliższych planach. Będziemy też dostępni dla wszystkich, którzy chcą poznać świat. Oprócz tradycyjnej prelekcji wprowadzającej do Dziedzictwa Imperium, zawsze znajdziecie kogoś, kto opowie Wam o naszym systemie i pomoże stworzyć postać.

Jak możecie się przyłączyć:

Wszystkich, którzy chcieliby poprowadzić sesję czy prelekcję pod szyldem Dziedzictwa Imperium na ZjAvie zapraszamy do współpracy. Poszukujemy szczególnie Mistrzów Gry. Mamy dla Was przygotowane dodatkowe materiały, papierowe zestawy dotychczas opublikowanych e-dodatków oraz zniżki na wejściówkę na ZjAvę.

Jeśli jesteście zainteresowani, piszcie na dziedzictwa@wp.pl!

Zdjęcia zostały zebrane z relacji ze ZjAvy 2011. Przedstawiają nas, więc je tu umieszczamy. Nie chcemy łamać niczyich praw autorskich bardziej niż oni naruszyli nasze prawa do wizerunku ;) Jeżeli ktoś chce usunięcia tych zdjęć, niech się do nas odezwie.

Karnawał w Imperium I: Przygotowania

2012-01-06T05:53:00.000-08:00

Gdy nadchodzi ta pora roku, w której dni są krótkie, a ziemia zmarznięta, praca w Imperium zamiera. Gdy śnieg pokrywa drogi, ustają podróże i handel. Spiżarnie, wypełnione na jesieni, są jeszcze pełne. Wszyscy wiedzą, że wiele żywności nie doczeka następnych miesięcy, bo poza magią nie ma sposobu, by utrzymać ich świeżość. Paradoksalnie w środku zimy przypada więc czas, by świętować. Co innego robić, gdy trzeba zjeść do końca sporą część zapasów a nie da się pracować?

Pomiędzy świątecznymi tygodniami ostatniego i pierwszego miesiąca roku (przypomnijmy, że w Imperium na miesiąc składa się pięć pięciodniowych tygodni i jeden świąteczny, trwający różną liczbę dni – w tym przypadku niemal zawsze po pięć), trwa okres świąteczny. W tym czasie wypadają zarówno święto Saloma jak i Śmierci (w zależności od roku w różnej kolejności). Kult umieścił w tym okresie wspomnienia wielu popularnych devów. Patroni licznych zawodów i miast mają wtedy poświęcone sobie dni, a ich ziemscy podopieczni gorliwie starają się wtedy przypomnieć opiekunom o codziennych potrzebach. Kolorowe procesje, cechowe uczty i bale patrycjatu to wtedy normalny widok w miastach Imperium. Zwykle radosny nastrój trwa aż do połowy drugiego miesiąca roku.

Raz na pięć lat do roku dodawany jest Miesiąc Idealny, składający się z pięciu tygodni po pięć dni każdy. To wyjątkowa okazja. Okres pomiędzy starym a nowym rokiem trwający 25 dni. Czas, w którym prawa ziemskie ulegają zawieszeniu. Ludzie przez lata szykują dodatkowe zapasy na świąteczną zimę. Dojrzewa Pięcioletnie Wino. Przez długie miesiące pieczone są Boże Pierniki. Z każdego stada odprowadza się jedno zwierzę, potocznie zwane Pięciolatkiem, które ma dostarczyć mięsa właśnie na ten czas. Każdy z Rodów wytworzył swoje świąteczne potrawy i własne zwyczaje. Dwa z nich zasługują na dokładniejsze opisanie.

Regalici zachowują przy użyciu magii świeże truskawki i maliny, rozgrzane słońcem jabłka i czereśnie, tak by w środku zimy zagościło lato. To mozolny i długotrwały proces a wyznaczeni do tego adepci muszą przez pół roku ciągle doglądać zaczarowanego magazynku i odnawiać zaklęcia. Efekt jest jednak niezwykły. Dla ludzi Imperium to prawdziwy cud. W miastach, które cieszą się obecnością więcej niż jednego czarownika, często na kilka dni pogoda się zmienia: robi się cieplej i chmury znikają z nieba. Tak magowie oddają cześć bogom, poświęcając im cześć własnej magii.

Biora na tę okazję hodują specjalną odmianę ryb. Twardy lud pochodzący z gór północnego zachodu dawnego Imperium rzadko ma w swym jadłospisie popularne wśród Lajonitów czy Realmitów karpie, pstrągi czy szczupaki. Jednak raz do roku, na święto Saloma, ryba trafia na stół. Za to na Miesiąc Świąteczny Niedźwiedzie odławiają ze specjalnie przygotowanych stawów dziesiątki tłustych i wielkich okazów. Specjalnie wyznaczeni Bjorningowie, zwykle przywódcy lokalnej wspólnoty, dbają o nie przez lata. Nazywają te ryby Świątkami, dla mieszkańców naszego świata byłaby to odmiana suma. To wielkie wydarzenie, większość mężczyzn zamieszkujących w danej okolicy wybiera się wtedy nad stawy. Lód jest rąbany toporami, ryby straszone i zapędzane do sieci. Niedźwiedzie czasem bawią się chwytając w lodowatej wodzie gołymi rękami dorodne okazy. Niekiedy młodzieńcy są nakłaniani do wykazania się w ten sposób i urządzane są zawody. Największe z ryb są po połowie zanoszone do pobliskiego lasu. To dary dla przyjaciół Bjorna, niedźwiedzi opiekujących się Rodem.

Karnawał w Imperium, czy trwa miesiąc czy dwa, jest okresem uczt, zabaw i maskarad. O tym wszystkim w drugiej części cyklu.

Bohaterowie Imperium

2012-01-03T05:16:00.000-08:00

Dzisiaj przypominamy o starej akcji, ciągle trwającej na forum. Zbieramy tam krótkie opisy postaci, pojawiających się na rozlicznych kampaniach prowadzonych w świecie Dziedzictwa Imperium. Taka biblioteka ciekawych bohaterów, którzy mogą równie dobrze posłużyć jako pełnowymiarowi BNi w innych kampaniach (stąd zawsze pytamy się, gdzie daną postać można najczęściej spotkać).

Cała akcja nabiera znaczenia w kontekście nadchodzących konwentów. Zagłosowaliście za tym, by móc zagrać swoimi ulubionymi postaciami na LARPach i sesjach prowadzonych przez nas na zbliżających się imprezach. Dajcie je nam poznać wcześniej, pisząc i nich kilka słów na forum. Będziemy to uznawać za wcześniejsze zgłoszenie i honorować pojawienie się tych bohaterów jako wcześniej zapowiedziane!

Link do strony na forum.

Link do zasad umieszczenia postaci.

Dzień Śmierci

2011-12-31T12:55:00.000-08:00

Zamknięcie Sarkofagu – święto kończące rok kalendarzowy i liturgiczny w Imperium. W latach, które zaczęły się od Miesiąca Idealnego, wypada ono w decymę Wniebowstąpienia Saloma (dziesięć dni po nim). Dla naszego kalendarza byłoby świętem ruchomym, ale jako że kończy rok, piszemy o nim w Sylwestra. Śmierć jest pierwszym z bogów, ale ludzie mówią o nim zawsze na końcu. Ostatni dzień w roku stał się jego pamiątką.

Ten dzień upamiętnia koniec historii Śmierci na Stworzeniu, kiedy to bóstwo uwięzione zostało przez Kłamcę w zaczarowanym Sarkofagu. Dalsza cześć Księgi Proroków mówi o Jego powrocie i tyczy się przyszłości. Pozostaje więc domeną nowego roku. Wedle Zwoju Mortisa, Śmierć poświęcił się, by zapewnić duszom bezpieczną wędrówkę do Kolumnad Nieba. Kłamca to tajemnicza postać, która od początku świata co jakiś czas wymykała się Śmierci. Niektórzy uważają, że to Czarnoksiężnik. Inni, że jeden z najwcześniejszych devów.

Zamknięcie Sarkofagu to święto ciche i pełne zadumy. Zasadą jest spokojne oczekiwanie na zachód słońca, kiedy to dzień się kończy. Wyznawcy Śmierci poszczą od wschodu aż do tej chwili. Wtedy zaczyna się noc, pełna wróżb, palenia ogni, tańców i kolorowych dymów. W środku nocy poza murami większych miast puszcza się sztuczne ognie, rozpala ogromne stosy i urządza misteryjne przedstawienia. Nieco ponury i mroczny charakter tego wieczoru załamuje się po północy, kiedy to podniosłe idee kultu muszą ustąpić przed dzikim i pierwotnym ludowym święta śmierci i odrodzenia. Poza twierdzami Kultu, niemal wszędzie rozpoczynają się wyuzdane zabawy a nawet orgie.

Pierwszy dzień nowego roku staje się zwykle kontynuacją święta. Dla wielu Dzień Śmierci nie kończy się aż do końca następnej doby. Biora modlą się wtedy do swych przodków. Przed Końcem Świata pielgrzymowali do starożytnych rodzinnych siedzib. Ta wielowiekowa tradycja rodzinnych zjazdów dała początek sposobowi wyboru urzędników Ligi Północnej. Po dziś dzień są oni wyznaczani zimą i obejmują swe urzędy w drugi dzień nowego roku. Górskie Klany rozpoczynają rok od oddania czci Mocy Wzgórz. To ważna część ich wiary w Śmierć, więc Kult uznaje te obrzędy. Tylko kapłani, którzy dłużej przebywali wśród Górali, wiedzą, że bliżej im do Starej Wiary. Regalici w tym samym czasie oddają cześć pamięci największych adeptów w historii. Szczególnie zaś modlą się za swoich patronów i przodków. Świadomi, że wielu z nich ryzykowało czystością duszy w poszukiwaniu wiedzy i mocy, proszą bogów za bezpieczeństwo ich nieśmiertelnej cząstki.

Lajonici w końcu świętują w Nowy Rok powrót Śmierci. To święto ludu, wesołe, pełne tańców i maskarad. Zimą w miastach nie można pracować, bo dzień jest za krótki. Na wsi ziemia jest zamarznięta i nie da się orać ani siać. Ludzie mają wiele wolnego czasu. Korzystają więc z okazji by świętować. Ta zaś jest wyjątkowa. Wobec Śmierci wszyscy są równi. Panowie, Opiekunowie i plebejusze umierają tak samo. W pełnym nierówności Laion, jest to coś niezwykłego i wyjątkowego. Na ulicach miast tańczą ludzie przebrani za przedstawicieli wszystkich stanów, w korowodzie prowadzonym przez Śmierć. To święto równości wobec ostatecznego porządku rzeczy. W świecie kłamstwa i bezwzględnej hierarchii ten jeden dzień to jedyne, na co liczyć mogą prości ludzie.

Gniew - wersja alternatywna

2011-12-29T13:03:00.000-08:00

Tym razem na aktualizacje czekaliście cały tydzień, ale było warto. Oto pierwszy tekst z nowego cyklu o Gniewie autorstwa Rafała, twórcy znanych czytelnikom podręcznika i dodatków postaci lorda le Fay'a i Ethaniela Elamara oraz licznych innych elementów gry. Przyjemnej lektury!

PS. Jeszcze się coś w tym tygodniu pojawi.

Gniew jako wątek fabularny do budowania całych kampanii jest niewyczerpanym tematem. Ba w swojej istocie jest zjawiskiem na tyle ciekawym, ze pozwala nam być punktem wyjścia do różnych mistycznych tematów zawartych w Dziedzictwie Imperium. Mistyka jest tym co lubię tym co mnie kreci, a także tym co pojawia się na sesjach dość często. Gniew jest też ciekawym Dziedzictwem z powodu metagamingu. Sama jego konstrukcja powoduje, że jest chętnie wykorzystywany przez graczy. Jest on zarazem esencją jestestwa Elfa w kanonie przedstawianym przez twórców Dziedzictwa Imperium (do którego grona sam się nigdy nie zaliczam jako osoba niegodna, zbyt mała [fałszywa skromność – przyp. red.]). Jednakże gry RPG mają to do siebie, że przestają być zjawiskiem odtwórczym gdy wychodzimy poza sztywne ramy reguł i zaczynamy szukać subtekstów. Ten tekst nie jest odpowiedzią na pytania, jest zaczątkiem do dyskusji z twórca systemu i z różnymi mistrzami gry. Zacznijmy więc od pewnego fragmentu:

Gniew jest na pewno czymś więcej dla Elfów niż dla Realmitów[…], gdybyście spotkali Elfa porównałby Realmitę do dziecka w piaskownicy […] Gniew jest też niezwykle niebezpieczny[…]bowiem działanie wypala Moc. Zmienia strukturę świata, zgodnie z alchemiczną maksymą „cały świat to ja, ja jestem całym światem”. […] Wydaje się że Gniew bardzo trudno obudzić, bo są to wszelkie namiętności które Elfy spychają, zamykają w sobie jako nie logiczne. Realmici jako, że różnią się pod tym względem od Elfów mają ograniczoną moc płynącą z tego zjawiska. Ciekawym jest, że Gniew jako taki w elfiej kulturze występuje jako coś naturalnego […] nie aberracja, a pogodzenie się ze swoją naturą… Istnieją techniki i artefakty, które skupiają się wyłącznie na kanalizowaniu efektów, jakie Gniew wywiera na Elfa bądź Półelfa […] Ważną rzeczą jest to, że Gniew osłabia ludzi, jest obciążeniem dla organizmu […] Nie wiadomo jak wpływa on na Elfy w tym względzie jednak wiadomo, że gniew Elfi to potężna broń…

Ethaniel Elamar

Przyznaje się po dłuższym zastanowieniu, że popełniłem ten tekst. Ba pewnie dowodziłem wtedy różnic między elfami i Realmitami. Pewnie tłumaczyłem to zjawisko laikowi, ba i pewnie nie ma tu nawet jednego kłamstwa, ale…

Właśnie o to „ale” chodzi. Gdy czytałem ten tekst złapałem się za głowę – czemu coś takiego napisałem? Powiem więcej gniew i Elfy są moim konikiem, zawsze mnie bawiły w tym systemie, uwielbiam słuchać i tworzyć historię na ich temat. I cały ten tekst można wywalić zmienić go jeśli mamy mówić o Gniewie jako czymś większym.

Gniew jest magią. W rozumieniu Elfa to korzystanie z Daru. Żeby dobrze zrozumieć jego naturę trzeba podkreślić że został jakby stworzony dla Elfów. Istot innych niż ludzie. Tak naprawdę porównywanie Elfa do człowieka czy nawet do półelfa jest jak porównywanie człowieka do istoty z innej planety. Ich pojmowanie jest inne, ich myśli są obce ich fizjologia dziwaczna, a pojmowanie mocy niezrozumiałe.

Żeby dobrze zrozumieć gniew trzeba odpowiedzieć sobie na jedno bardzo proste pytanie. Jak Elfy postrzegają moc? Mimo swej potęgi elfy nie są osobnikami elastycznymi. To domena ludzi i półelfów. Poza wyjątkami są więc skazane na korzystanie z wysokiej magii za sprawą elfiej mocy. Jest jednak ta moc dla nich tak naturalna jak oddychanie. Ich zrozumienie mocy na tym poziomie wykracza poza nasze ludzkie rozumienie. Nie mówię że nie zamykają się na mniej oczywiste aspekty swego dziedzictwa ale pewnym jest, że w pierwotnym znaczeniu lepiej rozumieją jego naturę.

Lepiej też przystosowane są by korzystać z Mocy gdyż cała ich fizjologia jako istoty z niej stworzone lepiej się sprawdza. Cóż z tego wynika dla dyskusji o gniewie. Wstęp do niej był nieco długi więc należy go podsumować w prostych słowach.

Gniew jest uwolnieniem Mocy
Gniew czerpie siłę z Wysokiej Magii
Gniew osłabia właściciela gdyż czerpie moc Wysokiej Magii
Gniew nie jest pozytywnym zjawiskiem ale aberracją wykorzystania Daru w Elfiej Kulturze
Gniew dla elfów jest faktem społecznym o szerokim spektrum
Gniew inaczej oddziałuje na inne istoty niż Elfy w sensie wewnętrznym
Istnieją istoty inne niż Elfy które mogą skorzystać z Gniewu
Istnieją różne odmiany gniewu.

Każdy z tych wniosków jest wstępną tezą do dalszej dyskusji. I miejmy nadzieje, że zostanie omówiony, jakby tak się nie stało można oddać się własnym przemyśleniom na ten temat.

Dzień Saloma

2011-12-22T14:57:00.000-08:00

Wniebowstąpienie Saloma – jedno z Pięciu Świąt poświęconych poszczególnym bogom. Przypada na przesilenie zimowe, przez co w kalendarzu Imperium jest ono ruchome. W naszym świecie przypada na 21 lub rzadziej 22 grudnia.

Święto upamiętnia ostatnie chwile ziemskiej egzystencji Saloma, kiedy to zniknął w niezwykłym blasku niszcząc jedyną z Żywolasek Czterech Stron Świata, która nie wpadła w ręce Hainra Elena. Wedle wierzeń Biora i tradycji Kultu, Salom porzucił wtedy swe dawne życie niszcząc potężnego Demonicznego Władcę. Sam zaś udał się do Pałacu w Kolumnadach Nieba, gdzie dołączył do Śmierci i Chmera. Jest on trzecim z Pięciu, choć kolejność wymieniania bóstw jest zwykle inna. Wśród ludzi utarło się, że Śmierć jest na końcu.

Wniebowstąpienie Saloma jest obchodzone hucznie, zwłaszcza na ziemiach Ligi Pólnocnej. Otwierają okres świąteczny, który trwa do Dnia Śmierci. W tym czasie w Imperium ludzie mają wiele wolnego czasu: zima sprawia, że chłopi nie wychodzą na pola a krótki dzień skraca czas codziennej pracy rzemieślników. Żołnierze pozostają w zimowych kwaterach a szlachta nie może podróżować ze względu na śniegi. Pozostaje świętować.

Święto Saloma poprzedza miesięczny okres zwany Deventum – przygotowaniem na odejście. W jego czasie pobożni poszczą i, zwyczajem Biora, wspominają swych przodków. To czas zadumy, ofiar dla duchów antenatów i wróżb. Dzień Wniebowstąpienia otwiera nowy okres, czas zabaw, uczt i jasełek. Popularne są przedstawienia i moralitety. Tematem wielu sztuk jest życie Saloma i zwiazynych z nim devów.

Uczta w Dniu Saloma jest szczególnie wystawna. Biora tradycyjnie zastawiają wielkie stoły i całą wielką rodziną wspólnie jedzą i wymieniają się opowieściami. Inne Rody nie podtrzymują starych tradycji Niedźwiedzi, ale chętnie jedzą i piją wspominając mądrość trzeciego z bogów.

Elfie liczenie

2011-12-16T13:15:00.000-08:00

Elfy dzielą z ludźmi przyjęty w starożytnych czasach (niektórzy mówią, że stworzony przez Trolle), system dziesiętny. O ile ludzie używają posiłkowo systemu dwunastkowego (mówiąc w handlu o tuzinie [12], kopie [60], wielkiej setce [120], grosie [144], wielki tysiącu [1440] i wielki grosie [1728]). Lud Jedynego podpiera się miarą Cyklu (Ien) i liczą w czternastkach. Cesarstwo posiada też odrębny system zapisu liczb i cyfr, zwany cyframi dorianckimi. W Imperium korzystają z nich Realmici i Regalici. Pozostałe Rody sięgają po cyfry staroimperialne.

Kolejne liczby noszą następujące nazwy:

1 - oe

2 - ua

3 - ir

4 - ait

5 - ier

6 - eo

7 - ea

8 - oh

9 - uiu

10 - eun

11 - eunoe

12 - eunua

13 - eunir

14 - ienoa

20 - uaun; 21 - uaunoe;

30 - irun; 40 - aiun; 50 - ieun...

10 - eun; 100 - oed; 1000 - ut; 5000 (legion) ieu; 10000 - uoe.

14 - ienoei, 28 - ienua, 42 - ienir, 56 - ienait; 70 - ienier; 84 - ieneo; 98 - ienea; 112 - ienoh; 126 - ienuiu; 140 - ieneun; 154 - ieneunoe; 168 - ieneunua; 182 - ieneunir; 196 - ienien.

i kilka słówek, które się przydają:

ocero, ocerein - mam, mieć

eido, eidein - widzę, widzieć [rzeczy materialne]

aesaio, aesaien - widzę, widzieć [moc]

aesa - jasny

oira - ciemny

aeloum - dzień

eoira - noc

Gospoda 2010

2011-12-13T14:16:00.000-08:00

Pojawiły się pytania, jak poprzednia gospoda wyglądała. Kilka słów o tym.

Miało to być coś więcej niż klasyczny 3-4 godzinnym LARP. Na prawie cały dzień (efektywnie zaczęliśmy przed 10 a skończyliśmy koło 17) otworzyliśmy larpową gospodę gdzieś wśród dróg i bezdroży Imperium. Przybywający mogli spędzić w innym świecie przynajmniej kilka godzin, niektórzy zaś praktycznie cały dzień.
Oczywiście w tle niejedno się zdarzyło. Do gospody przybyli będą najróżniejsi ludzie, by załatwić swe interesy. Były główne wątki, toczące się z rosnącą intensywnością i pojawiały się plotki - małe wątki poboczne, niektóre fałszywe, większość prawdziwa. Była możliwość wzięcia udziału w szybkiej akcji (prawda, Myszkinie?), intrygach czy po prostu siąść z kielichem wina przy stole w gospodzie:
Starczyło na drugi dzień po opuszczeniu Fenemille skręcić ze szlaku ku Benelaoi na wschód ;)

Są rzeczy do zrobienia lepiej niż poprzednio - więcej fabuły, mniej mechaniki. Klimat był świetny i to chcielibyśmy powtórzyć, jeśli zbierze się dość zainteresowanych.

Galeria zdjęć z poprzedniej edycji.

Gospoda 2012

2011-12-13T02:51:00.000-08:00

Co myślicie, by w maju tego roku ponownie otworzyć Gospodę przy szlaku?

Dla nieznających tematu: link do wątku o LARPie sprzed dwóch lat.

Swe zdanie możecie wyrazić na Facebooku i na forum

Życie seksualne Elfów

2011-12-08T08:37:00.000-08:00

„Niech się te spiczastouche cholery pieprzą.” Pierre de Cose, kapitan wojsk Avignionet

Z punktu widzenia ludzi żyjące tysiące lat, regularnie porzucające stare życie i skupione na wewnętrznym rozwoju Elfy są co najmniej dziwaczne. Ich kultura jest pełna pozornych sprzeczności, nie do pogodzenia z krótką perspektywą, w której planują mieszkańcy Imperium. Stąd warto trochę miejsca poświęcić tym sprawom, które budzą największe poruszenie: stosunkom Elfów względem rodziny, małżeństwa i rozmnażania. Oprzemy ten wywód o pytania sformułowane kiedyś przez dociekliwych graczy.

Pytanie: Czy elfie rodziny są trwałe?

Problem: Elfy co stulecie zmieniają życie. W perspektywie tysiąca lat oznaczałoby to około 10 rodzin.

Odpowiedź:

Sprawa jest bardziej złożona. Elfy mają bowiem dwie rodziny. Wielka Rodzina to ród, z którego taka istota pochodzi. To struktura, w której skład wchodzą dziesiątki kuzynów, pociotków i małżeństw. W Cesarstwie jest to wreszcie jednostka polityczno-ekonomiczna. Władza głowy Wielkiej Rodziny roztacza się nad wszystkimi jej członkami i całym majątkiem takiej zbiorowości. Jest pierwszym sędzią dla krewnych i ostateczną instancją we wszystkich rodzinnych sporach. W ciągu swego długiego życia Elf ma kilka okazji by wyjść z takiego klanu i przejść do innego lub założyć własny. Jednak Wielkie Rodziny są nadzwyczaj trwałe. Większość z nich ma za sobą tysiące lat tradycji i dysponuje potężnymi środkami.

Mała Rodzina to związek zawierany w celu spłodzenia dzieci. To, co ludzie nazywają małżeństwem. W większości przypadków jedno z małżonków staje się w wyniku wejścia w taki związek członkiem Wielkiej Rodziny drugiego, ale nie jest tak za każdym razem. Czasem pozostaje w starej rodzinie lub też do żadnej nie wchodzi. Zgoda głowy Wielkiej Rodziny jest zazwyczaj niezbędna do zawarcia małżeństwa, jeśli jedna ze stron pozostaje pod taką władzą.

Wielka Rodzina jest stabilna i połączona niezbywalnymi więzami krwi. Mała Rodzina jest nietrwała, bo opiera się o przysięgę. Dla ludzi to niezrozumiałe, bo w Imperium takie przyrzeczenie jest sprawą honoru, lojalności i magii. Elfy widzą to inaczej. Po Rytuale Przejścia, kończącym stare życie, wszystkie przysięgi, w tym małżeńskie, zostają uznane za niebyłe. Zdarza się to również wśród Realmitów, co zapewne jest podstawą ich reputacji jako zdradzieckich wiarołomców. Prawda jest taka, że rytuał łamie starą magię, czasami znosząc nawet klątwy. Realmici często odnawiają stare przyrzeczenia w nowym życiu. Elfy nigdy tak nie postępują. Półelfy żyją dużo krócej a często małżonkowie starzeją się w różnym tempie, tak że jedno z nich zachowuje młodość długo po śmierci drugiego. Musi więc tylko wytrwać przy nim do śmierci. Choć brzmi to brutalnie, zdarzało się w historii tego ludu wielokrotnie. To wszystko sprawia, że rozwiązywanie małżeństw przez Rytuał wśród nich jest rzadkością. U Elfów to norma.

Pytanie: Co się dzieje, jeśli elfia para weszła w swoje nowe życie w różnych jego momentach, np. jedno dopiero zaczyna, a drugie idzie już daną ścieżką przez pół wieku?

Problem: Koniec życia kończy małżeństwo, więc co z dziećmi i z małżonkiem, który ma przed sobą jeszcze sporo niedokończonych spraw?

Odpowiedź:

Po pierwsze poszczególne elfie życia mają różną, zależną od okoliczności, długość. Średnio trwają 14 Cykli (około 140 lat), ale przeciętnie wahają się między 80 a 160 lat. Elfy mają nad tym pewną kontrolę. Obecny elfi Cesarz kurczowo trzyma się jednego życia poświęconego budowie potęgi swego państwa już prawie 200 lat. Im bardziej życie przekracza te zdrowe 14 Cykli, tym gorzej z psychiką Elfa. Powoli osuwa się w szaleństwo i narasta w nim Gniew.

Elementem Rytuału Przejścia jest swoiste zaplanowanie kolejnego żywota, wyznaczenie sobie najważniejszych celów. Elfy zawieszone są cały czas między Oświeceniem, przychodzącym ze spełnianiem swej misji w świecie, a wynikłym z zawodu Gniewem, który przybliża je do śmierci. Elf który uznał, że w danym życiu spłodzi potomstwo podchodzi do tego bardzo poważnie i to od samego początku. Pary o wspólnym celu reprodukcyjnym odnajdują się dość szybko. W wielu przypadkach od miłości, zakochania czy zauroczenia ważniejsze dla nich jest to, czy partner/partnerka przysłuży się do osiągnięcia zaplanowanego celu. By przygotować się na okres płodny ćwiczą wspólnie i medytują.

Jeśli wszystko pójdzie źle i dziecko pojawi się bardzo późno (lub co gorsza za pierwszym podejściem urodzi się ono w Aspekcie Śmierci lub Chaosu), to rodzice zwykle trzymają się swego obecnego życia aż do osiągnięcia przez dziecko wieku sprawnego (przynajmniej dwa Cykle). Często w następnym życiu zostawiają sobie furtkę pozwalającą wychowywać lub uczyć takie dziecko.

O tym, kto zajmuje się dzieckiem po tym jak od ziemi odrośnie, decyduje w dużym stopniu w której z elfich kultur się urodziło. W Cesarstwie decydujący głos ma obecna głowa Wielkiej Rodziny, a wychowaniem zajmują się krewni i nauczyciele – zwykle Elfy, które za cel życiowy postawiły sobie wykształcenie ucznia. W Doriancie miasta-państwa prowadzą zwykle szkoły dla młodzieży. Wśród Elfów z Imperium dzieckiem albo opiekowała się cała wspólnota albo oddawano je pod opiekę spokrewnionym Realmitom.

Pytanie: Okres płodny, do którego się przygotowuje przez ćwiczenia i medytacje? Czy to znaczy, że Elfki mają ruję?

Problem: Płodność Elfów – jak to z nią jest?

Odpowiedź:

Okres płodny u Elfki trwa kilka tygodni (przez co trochę przypomina ruję). Nie jest związany z żadnym naturalnym fenomenem tego Stworzenia. Elfy pochodzą spoza niego i być może ich postrzeganie czasu, rzeczywistości i naturalne procesy zachodzące w ich ciałach były związane z warunkami innej rzeczywistości. Same twierdzą, że nie są równie długowieczne, co na przykład Krasnoludy, bo swe życia mierzą w Cyklach. Uznają starszeństwo Brodacza, który przeżył 150 lat nad żyjącym 100 Cykli Elfem.
Elfi mężczyźni są płodni przez cały czas, na wypadek gdyby ich partnerka przechodziła akurat swój okres płodny. W związkach z ludzkimi kobietami zapłodnienie zachodzi dużo rzadziej niż w stosunkach wewnątrz poszczególnych gatunków.

Statystycznie elfie kobiety w ciągu swojego życia są płodne nieco więcej RAZY niż ludzkie. Te okresy przechodzą raz na około 7 lat (pół Cyklu). O zajście w ciążę nie jest więc łatwo, zwłaszcza że każdy członek elfiego społeczeństwa ma swoje obowiązki, które często wykonuje całe dekady. O ile od każdego Elfa dowolnej płci oczekuje się, że przynajmniej dwa życia poświęci na cele prokreacyjne i wychowanie potomstwa, to większość związków tej rasy pozostaje bezdzietna. Częściej więc niż o rodzinach mówimy tu o parach rozstających się wraz z końcem danego życia. Często w tym celu wspólnie przechodzą one Rytuał. By zapomnieć i rozstać się bez żalu. Dość często zdarza się też, że te same pary odnajdują się na nowo i tworzą związek mimo zmian, które w nich zaszły. A może właśnie z ich powodu

Elfia ciąża trwa nieco dłużej od ludzkiej. Zdaje się, że wpływ na jej długość mają warunki naturalne, w tym nasycenie danego obszaru magią potrzebną do rozwoju zmysłów dziecka. Nigdy nie przekracza ludzkiego roku. Stąd też u Realmitów przeciętna okres, w którym kobieta nosi dziecko, jest bliższy 10 miesiącom. Dzieci w społeczeństwie Elfów, zwłaszcza w Cesarstwie, jest niewiele. Nie ma dla nich szkół, w których zbierałyby się dziesiątki rówieśników. Każdy młody Elf jest nauczany i wychowywany indywidualnie. Staje się unikalną jednostką. Rzadko też ma rodzeństwo inne niż przyrodnie. Z pewnością różni się od braci czy sióstr znacznie wiekiem. Nie zawsze żyje w tych samych czasach co oni. Elfi przyrost naturalny swą podstawę ma w długowieczności a nie płodności.

Pytanie: Co jest z tymi Elfami nie tak?

Problem: To wszystko powyżej.

Odpowiedź:

Z Elfami nic nie jest „nie tak”. Są po prostu inne, obce, nieludzkie. To nie dzieciaki ze spiczastymi uszami mieszkające po lasach. To istoty głęboko odmienne od ludzi Imperium. Tak jest i nie da się tego w żaden sposób zmienić.

Gniew

2011-12-06T14:11:00.000-08:00

Owiany tajemnicą, mistyczny i potężny Gniew jest jednym ze znaków rozpoznawczych świata Dziedzictwa Imperium. Ta przerażająca zdolność czyni z Elfów najlepszych żołnierzy Stworzenia. Dzięki Gniewowi Cesarstwo podbiło dziesiątki krain należących do innych ras. Tak przynajmniej myślą ludzie Imperium.

Gniew to jednocześnie więcej i mniej niż sobie wyobrażają Rody. Przeciętny Biora czy Lajonita opiera swoją wiedze o tej zdolności na spotkaniach z Realmitami. Półelfy zaś same nie do końca rozumieją naturę własnego elfiego Dziedzictwa. Zresztą ich ludzka część nie pozwala im użyć go inaczej niż jako emanacji Słusznego Gniewu. To pojęcie jest niezwykle ważne dla Kościoła Noreńskiego, sama zaś nadzwyczajna zdolność uważana jest za błogosławieństwo Jedynego.

Dla Elfów Gniew jest czymś więcej niż tylko magią bojową. Obejmuje wiele sfer życia i wpływa na całość ich istnienia. Wzmocnienie zdolności bojowych jest tylko jego elementem. Jednocześnie większość mieszkańców Cesarstwa uważa go za coś gorszego, wstydliwego, nieczystego. Realmici mają go za błogosławieństwo. Dla Elfów jest on głęboko związany z ich pojmowaniem grzechu.

Dziś spróbujemy zebrać różne informacje na temat kształtu i działania Gniewu, przede wszystkim dostępne na forum i sprawdzane podczas testów Dziedzictwa Imperium.

Z podręcznika

Gniew jest pewną formą magii praktykowanej przez elfich wojowników, ale objawiającej się też spontanicznie u ludzi posiadających dużą domieszkę elfiej krwi (przy tworzeniu postaci będziecie mogli go wybrać jako swoje Dziedzictwo). Zwiększa on potężnie możliwości bojowe, wzbudza też strach w istotach takich jak Gobliny, Orki czy Firyaloke. Oczy objętego działaniem Gniewu pałają białym ogniem, on sam roztacza wokół siebie ledwie dostrzegalną aurę przypominającą błękitny płomień.

Dla wszystkich magów oraz obdarzonych elfim wzrokiem jest on latarnią wyraźnie widoczną w każdym miejscu pola bitwy. Znawcy tematu zauważają, że każdy posiadający tę moc „płonie” inaczej i potrafią rozpoznać go wśród bitewnej wrzawy lub wyczuć z daleka użycie przez niego Gniewu.

Z notatek Ethanela Elamara, półelfiego adepta specjalizującego się w kwestiach dziedziczenia magii:

Czym jest?

Gniew należy do najciekawszych zdolności Elfów. Jest wynikiem ich bliskiego związku z magią oraz wyrazem ich zorganizowanej i konsekwentnej natury.

W kilku słowach trudno opisać Gniew. To niezwykła zdolność do krótkotrwałego zwiększenia swych fizycznych i umysłowych możliwości. Niektórzy mówią, że to tylko rodzaj magii bojowej. Wynika to zapewne ze spotkań z Realmitami, którzy swe elfie dziedzictwo zaprzęgli do podwyższanie możliwości w walce. Gniew prawdziwego Elfa może wpłynąć na każdą dziedzinę, którą studiował w swym długim życiu. Gdy uwalnia Gniew, jego naturalne zdolności rosną proporcjonalnie od uczucia zaangażowanego w daną akcję. Coraz wyraźniej widać też to, że Elf sięgnął po swe emocje. Jeśli tylko przepływa po powierzchni kotłującego się wewnątrz oceanu, obserwator dostrzeże raptem blask w oku. Więcej Gniewu to już coraz wyraźniejsza aura, stająca się powoli jasnym płomieniem, który otacza Elfa, bije z jego oczu i budzi strach. Uczucia Elfa pozwalają bowiem wyzwolić jego wewnętrzna magię, tę samą, która zapewnia mu długowieczność.

Skąd pochodzi Gniew?

Ta niezwykła energia gromadzi się w Elfach przez lata. Bierze się ona z ich niezwykłego przywiązania do kształtu budowanych żyć. Co stulecie wybierają nowa drogę, zmieniając często imię i tożsamość. Każdy Elf widzi swą przyszłość przez pryzmatów Celów, które chce zrealizować i Porażek, których poniesienie zniszczy wartość danego życia. Gdy Celu nie da się zrealizować lub Porażka burzy plany budzi się w takiej istocie Gniew. Niepowodzenia, niedoskonałości i zaniechanie budują we wnętrzu Elfa napięcie. Jako stworzenie bardziej ducha niż materii, gromadzi wtedy w sobie magiczne napięcie. Elfy posiadają niezwykłą zdolność do magazynowania go i uwalniania w dowolnym momencie. Wyzwalają wtedy potężną falę, która może zmieść każdego wroga i przerazić zwykłych śmiertelników.

Cena
Gniew ma też swą ciemną stronę. To on przybliża Elfa do śmierci. Im więcej emocji jest zaangażowanych w daną czynność, tym większa szansa na efekty uboczne i w końcu zgon. Z czasem Gniew wypala też Elfa, pozostawiając na jego ciele trwałe znamiona. Jako że jest on naturalnym elementem elfiego życia, stare Elfy mają często białe włosy, porcelanowa skórę czy całkowicie czarne oczy. Czasem zdarza się, że te ostanie przybiorą też niemal biały kolor lub zatracą możliwość widzenia czegokolwiek poza przepływem mocy. Są też Elfy porozumiewające się wyłącznie przy pomocy magii czy niemal niewidzialne. Rzadziej jeszcze zdarzają się nietypowe efekty, jak na przykład skóra czarna, całkowicie spalona przez Gniew.

Gniew i Oświecenie

Elfy widzą swoje istnienie jako zawieszone pomiędzy Gniewem a Oświeceniem. Ich trwanie w świecie materialnym, choć dla ludzi niezwykle długie, jest z ich punktu widzenia jedynie chwilą. Czasem danym przez Jedynego na sprawdzenie się. Wierzący Elf wcale nie potrzebuje tysiącleci by wypełnić swą misję na Stworzeniu. Czasem starcza trzy, może cztery stulecia by dojść do Oświecenia. Bo świat pełen jest wskazówek i prób pozwalających zbliżyć się do Jedynego. Tym, co nie pozwala większości Elfów osiągnąć świętości jest Gniew.

Gniew płynie z porażek, niedoskonałości i niepowodzeń. Jest znakiem tego, że Elf stanął wobec próby zesłanej przez Jedynego i zawiódł. To znak upadku. Brzemię. Rana, z której toczy się ropa. Dobrze byłoby to wypalić. Ale Elfy nie zawsze potrafią tego dokonać. Potrzebują wielkiego wyzwania, potężnych emocji, zagrożenie, nowej próby, żeby pozbyć się Gniewu. Dlatego często widzi się jego wykorzystanie w walce. Jednocześnie wiele Elfów boi się sięgnąć po tę moc. Wiedzą, że mogą umrzeć. Śmierć bez Oświecenia, bez wypełnienia misji na Stworzeniu, bez zbliżenia się do Jedynego, jest tylko stratą stuleci nauki. Wielu waha się zbyt długo nad pozbyciem się Gniewu. Chwila zagrożenia umyka i nie ma już sposobu by się go pozbyć. Gdy zaś Gniewu będzie w Elfie zbyt wiele, umrze a jego dusza będzie stracona.

Znamiona Gniewu

Każde użycie Gniewu łączy się z ryzykiem śmierci. Jest ono wprost proporcjonalne do wyzwolonej energii. Elfy mogą bowiem skierować do wykonania danego zadania ułamek, część albo całość nagromadzonej mocy. Mniej Gniewu to słabsze efekty ale i mniejsze ryzyko. Z drugiej strony, jeśli nie wypali się go dość szybko, trucizna zabije ciało.

Czasami Gniew ma efekty uboczne. Pozostawia znamiona, które prześladują Elfa do końca jego śmiertelnej egzystencji. Większość z nich ma swoje źródła w duchowej naturze tej mocy. Używająca go istota coraz bardziej odrywa się od materii, by w końcu zakończyć swoją egzystencję na Stworzeniu. Gniew jest jasnym płomieniem. Najczęściej więc pozostawia włosy (otoczone wcześniej jego płomieniem), skórę (po której pełzały nadprzyrodzone ognie) lub oczy (które pałały) śnieżnobiałymi. Trucizna została wypalona, pozostawiając ciało czystym – tak mówią Elfy. Oczy z rzadka stają się też całkowicie czarna, dając wyobrażenie o ciemności, która zalegała w duszy poddanego Cesarza. Czasami efekty są poważniejsze. Co jakiś czas zdarza się, że używający Gniewu traci wzrok lub głos. Jednak, jak zostało już powiedziane, są one dużo bliższe światu ducha niż ludzie. Magia pozwala im pokonać łatwo kalectwo – widzenie mocy i komunikacja wprost z umysłem rozmówcy nie są dla nich niczym niezwykłym.

Najrzadsze są przypadki, które zaczynają niszczyć samą materialną manifestację Elfa. Większość z nich wiąże się z elementarną mocą Aspektów, mistycznych znaków wróżebnych Ludu Jedynego. Niektóre z nich stają się niemal przezroczyste, filigranowe i niewidoczne. Inne na wieki przywiązują się do danej krainy, stając się jej wiecznymi opiekunami. Innym Gniew wypala całkowicie pamięć o poprzednich życiach, czyniąc ich szalonymi kalekami w społeczeństwie Elfów. Są ponoć takie, które płomień Gniewu otacza na stałe. Krążą nawet legendy, że magiczne ognie potrafią całkowicie spopielić ciało, pozostawiając na świecie wściekłego nieśmiertelnego elfiego upiora, który odtąd szukać będzie odkupienia.

Podsumowanie

Mówi się, że czasami Realmici posiadający dziedzictwo Gniewu zaczynają cierpieć na te same przypadłości, co ich elfi przodkowie. Ich moc rośnie, ale wraz z nią nadchodzą zagrożenia i przemiany, które zwykle nie pojawiają się u ludzi. Dzieje się to zwykle, gdy Półelf odkrywa w sobie wiele krwi swych długowiecznych przodków. To rzadkie i bardzo groźne dla tak „obdarzonego” przypadki.

Starożytne Elfy potrafią lepiej kierować swoim Gniewem, zyskując więcej przy jego uwolnieniu. Zwykle jednak noszą na sobie jego znamiona. Stary Elf nie będzie po prostu potężny. Okaże się też bardzo nieludzki. Niektóre spośród efektów ubocznych Gniewu stanowią interesujące historie same w sobie.

Tryb gry: epic dark fantasy

2011-12-01T07:43:00.003-08:00

W podręczniku do Dziedzictwa Imperium przedstawiliśmy pewną koncepcję gry. Opowieść o starym i nowym porządku. Historię o władzy i obronie zagrożonego świata. Fantasy mroczne, gdzie ogromną rolę gra pochodzenie i pozycja społeczna postaci. Krew, złoto i władza. W renesansowym sosie, gdzie zabójcze trucizny, bezwzględne zdrady i mordercze spiski są na porządku dziennym. Dziś zaproponujemy Wam coś trochę innego.

Epickie fantasy w mrocznym świecie

Klasyczne fantasy, czy to w stylu Tolkiena czy Howarda, opowiada o bohaterach, którzy dokonują niezwykłych czynów. Pokonują potwory i zmieniają świat, by w końcu któreś z nich zdobyło władzę nad potężnym państwem. Ratują swoją ojczyznę przed katastrofą i wielkim złem. Stają się sławami, a wraz z doświadczeniem i dokonywanymi wyborami, ich potęga sięga heroicznych poziomów. Czy można w coś takiego zagrać w Dziedzictwie Imperium? Oczywiście.

Koncepcja takiej rozgrywki różni się od podstawy prezentowanej w podręczniku. Jest bliższa klasycznym grom fantasy. To o czym warto pamiętać, to specyfika świata. Typowe dla niego zagrożenia i nastrój, w którym zwycięstwo powinno mieć gorzki posmak. Nie wszyscy dożyją szczęśliwego finału. Nie każdy „zły” jest jednoznacznie potworem. Nagrodą będą majątki i urzędy, może nawet książęca korona, a nie wozy złota i stos beczek piwa. Świat daje doskonałe ramy do uczynienia tych historii bogatszymi. Imperium doda im dodatkowy wymiar.

Wielkie cele i zmagania z potężnymi istotami zawsze były częścią świata Dziedzictwa Imperium. Jeśli chcecie mierzyć się z Elfami, Smokami i Demonami, przeczytajcie poniższe rady tyczące się grania i prowadzenia w tym stylu. Możecie odkryć, że bez wykorzystania poniższych sugestii, BG będą odnosić bolesne porażki. Żeby ścierać się z potworami i realizować wielkie zamierzenia w epickiej skali, trzeba bowiem przesunąć nieco równowagę gry. Nie na tyle by zmieniać zasady. Raczej świadomie je interpretować. Postaci tworzone z myślą o kampanii w stylu epic dark fantasy mogą się też nie sprawdzić w zwykłych rozgrywkach, nastawionych raczej na umiejętności społeczne i zdradliwe sztuczki, niż na walkę i krótkotrwale uwalnianie wielkiej potęgi.

Jak to zrobić:

1) Używaj statycznych bonusów

Dziedzictwa i Zalety dzielą się na te, które dają Ci profity fabularne, bonusy do Sum Postaci oraz modyfikatory do wyników rzutów. Jeśli chcecie wielkiej skali i starć z Demonami czy Elfami, musicie skupić się na tej ostatniej grupie. Krzyżowiec i Broń Rodowa to dobre wybory. Ten pierwszy ma bardziej uniwersalne działanie, a magiczny oręż potrafi rozwijać się z czasem. Jest jeszcze kilka przypadków, w których możecie zyskać bonusy tego typu. Poszukajcie ich i splećcie ze swoją koncepcją postaci. Tylko ktoś wyposażony w tego typu dobrodziejstwo ma szansę w walce z istotą tak potężną jak Demon czy Elf.

2) Sięgnij po Moce Krwi

W odróżnieniu od klasycznego stylu rozgrywki, ta konwencja powinna koncentrować się wokół wykorzystania Mocy Krwi. W typowej kampanii są one częścią osobistego rozwoju bohatera, zazwyczaj ustępując miejsca innym zdolnościom. Tu będą one kluczowe dla dynamicznego rozwoju postaci. Sugerowalibyśmy skupienie się niemal wyłącznie na nich. Stanowią one wyraźnie typy, ułatwiające odgrywanie a jednocześnie dające potężne zdolności. Z drugiej strony możliwość „blokowania ich’ w razie porzucenia związanej z nimi ścieżki jest potężnym środkiem narracyjnym, tak dla MG jak i dla prowadzącego postać Gracza.

Z Mocami Krwi i konwencją, w której walka odgrywać będzie większą niż zwykle rolę, współgrają Gniew i Furia. Gracze nastawieni na starcie powinni rozważyć dodanie ich do arsenału swoich postaci.

3) Uwolnij Punkty Losu, Mocy i Szczęścia

W tej konwencji Punktów powinno być dużo, co oznacza, że muszą być szybko i na bieżąco uzupełniane. Im szybciej postać osiągnie trzeci poziom Losu/Mocy/Szczęścia, tym lepiej. Dla takiej gry ważna jest możliwość poprawiania wyników rzutów. Co za tym wszystkim idzie, postaci muszą mocniej być przywiązane do Natury i Cnoty.

Wszyscy grający muszą też mieć świadomość, że wydawanie Punktów będzie wpływać na środowisko gry. Sugerujemy, żeby Mistrz Gry taniej niż zwykle wyceniał proponowane przez Graczy elementy świata gry. Jeden szczegół to jeden punkt. Drzewo, dom, jeźdźcy na horyzoncie. W połączeniu z szybkim odzyskiwaniem puli, da to dynamiczną rozgrywkę, w której postaci odciskają swoje piętno na rzeczywistości.

Niech Gracze dodają też szczegóły do scen, w których ich postaci nie biorą udziału. To zresztą rada dobra niezależnie od konwencji.

4) Celuj wysoko

Wszyscy grający powinni stawiać przed sobą wielkie wyzwania. Fabuła powinna opowiadać o tytanicznych wysiłkach mających na celu osiągnięcie rzeczy wielkich. To historie, w których czyny postaci obrastają w legendę. Nie zemsta na bogaczu, który zabił ojca postaci. Prędzej na Demonie, Elfim centurionie, lajonickim księciu czy bjorskim baronie. Nie zdobycie urzędu, a korona. Nie wyswobodzenie prowincji, a zniszczenie najeźdźcy i przeniesienie walki na jego ziemie. A to dopiero początek. Zaledwie osobiste cele postaci. Tematem kampanii powinno być coś większego. Jak zniszczenie Demonicznego Władcy lub wygranie wojny z Cesarstwem.

5) Opowiadaj historie o potędze

Dzięki Punktom Losu, Mocy i Szczęścia narracja w tym stylu rozgrywki jest podzielona między Mistrza Gry i Graczy, na korzyść tych drugich. Ten punkt dotyczy więc również ich. Opisujcie barwnie, z patosem. Opowiadajcie historie o władzy i potędze. O mocy i jej cenie. Świat Dziedzictwa Imperium jest mroczny i strzaskany. Nie znaczy to jednak, że nie może się odrodzić. Między ruinami z ziaren zasianych przed Końcem Świata wzrastają młode pędy, których moc zadziwi świat. Nie przesadzam. Cala Stworzenie zadrży przed Waszymi postaciami. Muszą tylko odpowiedzieć na powołanie. Będzie oznaczało to wiele wyrzeczeń i cierpienia. Ale ci, którzy przejdą próbę, zmienią oblicze świata. Opowiedzcie wspólnie taką właśnie historię.

Próba bohaterów

Dla Mistrza Gry ten styl rozgrywki oznacza konieczność oddania dużej części narracji Graczom. To oni powinni opisywać niezwykłe dokonania swych bohaterów. Oni będą dodawać kolejne scenki, BNów i wydarzenia do fabuły przygody. Tak ma być. Prowadzący, zachęcajcie Graczy do tego. Nagradzajcie ich za takie granie. Dzięki temu będziecie mogli siedzieć wygodnie w fotelu z herbatą i przysłuchiwać się rozgrywce. Wkraczać do niej tylko, gdy będzie taka potrzeba. Do tego trzeba dążyć.

Twoje zadanie, Mistrzu Gry jest tu odmienne niż zazwyczaj. Musisz przygotować Próby dla Bohaterów Twoich Graczy. Nie mówię tu o potworach czy przeciwnikach. Oczywiście, wszyscy będą oczekiwać dynamicznej walki przynajmniej raz na sesję. Tego wymaga konwencja. Ale nam chodzi o coś innego.

W mrocznym świecie bohatera nie poznaje się po lśniącej zbroi. Szczerze mówiąc ci faceci w lśniących zbrojach to zwykle najwięksi skur****le w prowincji. Bohatera przez duże „B” poznaje się po czynach. Po tym, czy przeszedł próbę charakteru. Czy stanął wobec czegoś, co mogło go złamać i przetrwał. Nie, więcej, wziął to coś za bary i sam je złamał. W klasycznych opowieściach Bohater traci coś cennego: dziedzictwo, rodzinę, przyjaciół. Staje wobec strasznego zła, często samemu je sprowadzając. Jest przez chwilę bezradny: obezwładniony, sparaliżowany konsekwencjami własnych uczynków, przez krótką chwilę porażony ogromem cierpienia. Mistrzu Gry, znajdź to, co postać Gracza ceni najbardziej. Honor, mądrość, magiczną potęgę… Potem uderz w to z całej siły. Pokaż jak inni tracą wiarę. Jak kruche jest ich przywiązanie do wartości. Jak bardzo potęga korumpuje. Nie miej skrupułów. Każda postać musi w trakcie kampanii przejść taką próbę. Tę, która odróżnia zwykłego człowieka od Bohatera. Niech Gracz ma nadzieję, że jego postać przejdzie ten test. Dopiero wtedy ma prawo realizować swoje cele i heroiczne przeznaczenie. Ci, którzy upadli, nie mają tu już czego szukać. Niech Gracz stworzy nową postać z punktów początkowych.

Plastyczne Imperium

Ostatnia sprawa, o której warto powiedzieć w kontekście tej konwencji, to płynność świata. Postaci Graczy będą zmieniały Imperium. Ich cele i ambicje będą prowadziły do zmian granic, wstrząsów w polityce i społeczeństwie. Świat na tych sesjach pójdzie własną drogą, bardzo odmienną od naszej wizji i tego, co zazwyczaj w trakcie gry się pojawia. Po kilku tygodniach Imperium będzie inne. Zmieni się wiele, być może na całym Stworzeniu. Nie bójcie się tego.

Zmiany zachodzić będą na dwóch poziomach. Po pierwsze Mistrz Gry i Gracze dzielą się narracją w trochę inny sposób niż zazwyczaj. Zamiast drobnej przewagi fabularnej MG, tym razem to pozostali grający mają kształtować opisy a nawet modyfikować założenia przygody. To dobrze i o to chodzi. Epickich historii nie tworzy się w pojedynkę. To zadanie dla całej grupy. Elastyczny pod tym względem system Dziedzictwa Imperium trzeba jeszcze rozluźnić. Po drugie czyny BG mają być wielkie. Ich dokonania z samego założenia zmienią świat. Tak być powinno. Gracze muszą czuć, że ich działania stanowią różnicę i mają znaczenie. Ich możliwości ogranicza tylko wyobraźnia a BNi mogą stawiać jedynie słaby opór ich wizji (co nie znaczy, ze nie powinni próbować z całych sil – są po prostu zbyt słabi).

Imperium będzie więc bardzo zmienne. Wydarzenia na sesjach będą nieprzewidywalne. Fabuła stanie się plastyczna a jej przebieg będzie zależał w większym stopniu od pomysłów Graczy. Setting będzie trząsł się w posadach. Władcy będą się zmieniać. Demony będą odsyłane w niebyt. Elfi lordowie padać będą w pojedynkach. Niech wszyscy przy stole będą na to gotowi.

To nie będzie standardowa kampania w Dziedzictwo Imperium.

Udanej zabawy!

Doriant

2011-11-29T07:30:00.000-08:00

Niewiele w podręczniku znajdziecie o tajemniczej krainie zwanej Doriantem. Otoczone górami żyzne ziemie położone na południe od Imperium były niegdyś jednym królestwem. Kryzys monarchii, wojny z Lordami-Smokami i Demonami a w końcu rasowe podziały, doprowadziły do rozpadu władztwa Ethylii. Teraz to kraina walczących ze sobą miast-państw, skłóconych teokracji i niekończących się wojen. Zjednoczona mogłaby stanąć przeciwko Cesarstwu i uratować północ stworzenia przed dominacją Elfów.

Doriant zasługuje na oddzielny dodatek. To kraina bardzo różna od Imperium. Miejsce, gdzie spotykają się różne rasy i tradycje. Kiedyś mamy nadzieję napisać Dziedzictwo Doriantu. Tymczasem zebraliśmy materiały na temat tej krainy rozsiane po forum. Jeżeli chcecie, by wasze postaci odwiedziły te egzotyczne ziemie, czy to uciekając przed prawem czy też na czele kupieckiej karawany, lub myślicie o bohaterze stamtąd pochodzącym, te teksty będą dla Was pomocą.

Sąsiad Imperium

…

Na południe, jeśli się wie, jaki szlak wybrać, trafia się po miesiącach podróży przez bezdroża do Doriantu. Na ziemskie odległości to ponad sześćset kilometrów od Kaplas, a prawie trzysta od południowych zboczy Wzgórz. Kraina ta jest pokryta lasami i jeziorami. Wiele tam egzotycznych roślin. Choć spotykane i na ziemiach Laion, drzewa cytrusowe i oliwki pochodzą właśnie stamtąd. Cz Częściej kojarzy się z Doriantem herbatę oraz tytoń. Te produkty trafiają na północ wysuszone. Są niezwykle drogie. Kraina dzieli się na kilkanaście niewielkich państewek i sojuszy miast-państw, z których najsilniejszym jest władztwo Lorda Smoka Atraxa Deailona. Pozostałe, z nielicznymi wyjątkami, rządzone są przez Elfy, różne jednak od tych z Cesarstwa. Tamtejsze kochają piękno i swobodę. Nie chcą też podbijać nikogo, prócz własnych pobratymców. Więcej tez mają cierpliwości dla innych ras.

…

Doriant został stworzony przez Elfy i to one stanowią znaczna część jego populacji. W Imperium niewiele wiadomo o innych rasach zajmujących te ziemie. Są tacy, którzy mówią, że Ludzi, Orków czy Firyaloke jest tam razem nawet więcej niż autochtonów. Czy można im wierzyć, nie wiadomo. W końcu ludzie zajmowali raczej ziemie na północy, a pozostałe rasy nadają się bardziej na niewolników niż mieszkańców wspaniałych miast Utraconego Królestwa.

…

Krajobraz polityczny

Po odejściu Wiecznej Królowej kraj podzielił się na kilkaset miast-państw. Długo Królestwo Doriantu łączyły wspólne religia, kultura i oczekiwanie na powrót Władczyni. Centrum politycznym była dawna stolica. Około 1300 lat temu wojna z Mrokiem doprowadziła do załamania się tego układu. Katastrofalne decyzje Arcykapłanki doprowadziły do spalenia pałacu królewskiego i zrujnowania królewskiego miasta Eltharain. Południe krainy dostało się we władanie Demonów a tysiące istnień zostało utraconych w bezsensownej rzezi. Przywódcy prowincji wypowiedzieli posłuszeństwo dotychczasowej władzy i rozpoczęła się wieloletnia wojna domowa. Dla reszty Stworzenia to czasy Pierwszej Wojny Czci, gdy Cesarstwo, w reakcji na upadek Doriantu, rozpoczęło krucjatę przeciw Mrokowi. Wkrótce na tereny rozpadającego się Królestwa wkroczyły Mroczne Elfy, obłożone klątwą Patryjarchy. To one wygnały stąd złe moce i dzięki temu stworzyły tu swoją enklawę. Przez tysiąc lat budowały swą siłę pod przywództwem Neilitha.

Dziś Doriant jest podzielony między trzy wielkie siły. Pomiędzy nimi istnieje około 50 wolnych miast, zmieniających często sztandary. W dawnych czasach wspólnie wystąpiły przeciw złym rządom. Dziś ich sojusz przestał istnieć i łączą się tylko w niewielkie związki, posiadające jednak dość siły, by powstrzymać zakusy większych hegemonii i mocarstw decydujących o losach krainy.

Najsilniejszym państwem jest monarchia Mrocznych Elfów. Nie jest ona jednak zainteresowana Doriantem jako takim. Nie interesują jej podboje. Utrzymuje sojusz z otaczającymi ją miastami, bronią i magią kupując pokój. Cały południowy zachód Doriantu, odbity Demonom, należy do niej. To tajemniczy kraj, różniący się kulturą i religią od pozostałych. Głównymi problemami jego władców nie są sprawy lokalne, a niebezpieczeństwa groźne dla całego Stworzenia. Żołnierze Mrocznych Elfów niszczą każdy przejaw demonicznej mocy, jaki uda im się wykryć. Czarodzieje zaś kontynuują badania Drugiego Miasta Magów. Starają się dociec, jak działają drogi między światami i jaka jest natura Granicy. Podobno zdarzenie znane nam jako Koniec Świata stało się dla nich jakimś przełomem. Wraz z nim zginął jednak Neilith, założyciel państwa. Władzę objęła jego córka, Eminiaele. Nie wiadomo, jaki kierunek nada monarchii swego ojca.

W centrum krainy władzę sprawuje Arcykapłanka oraz jej teokratyczne państewko. Potężne wpływy ale nikła realna władza sprawiają, że nie wiadomo, jak długo utrzyma się ta ostatnia pozostałość Królestwa Doriantu. Gdy mówi się o całej tej krainie ma się ciągle jednak na myśli kulturę i religię tego państwa. To ono organizuje opór przeciw Lordowi-Smokowi. Ono też odmówiło Cesarzowi podporządkowania Doriantu rozkazom najwyższego władcy Elfów. Jednak z każdym rokiem kolejne miasta wyślizgują się z ręki Królestwa. Nie wiadomo kiedy odejdzie, ale z pewnością nie zrobi tego po cichu.

Północ pożera szybko władztwo Atraxa Deailona. Od dwustu lat rośnie, oferując przyłączanym krainom postęp, dobrobyt i cnoty republikańskie. Niesie nową religię, nie zakazując jednak wyznawania starych. Przynosi wolność i równe prawa dla wszystkich ras. Rządzące dotąd Elfy nienawidzą go szczerze. Poddani im ludzie czy orki robią wszystko, by Lord-Smok zwrócił na nich swą uwagę. Silna armia i sprawne rządy pozwalają państwu rozwijać się a sam Atrax pojawia się tylko z rzadka na obradach Senatu. Ta nowa siła ma szansę zmienić Doriant. Na razie chroni go przed wpływami Cesarstwa i Ordy Goblińskiej.

Teokracja

W Imperium rządy Arcykapłana jako udzielnego władcy trwały krótko i przypadały na mroczne czasy Wojen Domowych. Stąd gdy ludzie patrzą na Doriant, za jedną z jego specyficznych cech uważają istnienie państw rządzonych teokratycznie. Potężni duchowni a nawet samozwańczy bogowie rządzili i ciągle władają, w ogromnej części ziemi Królestwa. Dziś znaleźć tam można dwie potężne teokracje. Nie można przy tym zapomnieć również o tym, że w powstaniu Mrocznych Elfów ogromną rolę odegrała religia. Ciągle w ich kraju specyficzna wiara ma ogromny wpływ na codzienne życie.

Na północy znajduje się państwo Lorda-Smoka Atraxa Deailona. Państwową religią jest tam wiara w magicznego Smoka. Inne wyznania są w najlepszym razie tolerowane. Sam Jaszczur nie jest jednak bardzo aktywny w polityce. Pozostawia sobie tylko najważniejsze decyzje. Pozostałe są w rękach Senatu, w którym zasiadają przedstawiciele wszystkich prowincji. Składają się na niego głównie urzędnicy pochodzący z bogatych rodzin. Władztwo Lorda-Smoka ciągle rośnie, więc często są to potomkowie władców niedawno podbitych miast-państw. Elita ciągle się rozszerza, również poprzez powstawanie nowych fortun. Liczba urzędów rośnie wolniej, przez co poparcie mieszkańców prowincji dla poszczególnych oligarchów ma coraz większe znaczenie. Powoduje to, że duża część obywateli jest zaangażowana w życie państwa. Wpływa też na pewną demokratyzację tych miast, które dawniej rządzone były przez tyranów czy wąską elitę. Siłą władztwa Lorda-Smoka jest jego gospodarka, zwłaszcza szybko rozwijające sie rzemiosło. Kopalnie złota i Niebiańskiego Srebra zapewniły fundusze na start. Dziś najważniejsze dla eksportu są plantacje herbaty, przypraw i produkcja jedwabiu. Tak Imperium jak i mniejsze kraje Doriantu (a poprzez Krasnoludy również Cesarstwo), sprowadzają te towary luksusowe głównie z ziem Atraxa.

Drugą teokracją są pozostałości Królestwa Doriantu, którymi rządzi Arcykapłanka Ethylii. Państwo to przypisuje sobie kontrolę nad 1/6 krainy, choć realnie kontroluje tylko okolice miast Elthanan, Caeasataia oraz ruinami dawnej stolicy i pałacu Wiecznej Królowej. Od kilkudziesięciu lat kraj znajduje się w głębokim kryzysie. Część pańśtw-miast wyrwała się spod jego kontroli a stara, trwająca tysiąclecie, formuła władzy przestała się sprawdzać. Kapłanki, sprawujące dotąd absolutną władzę, straciły autorytet w wyniku rozwoju państwa Atraxa Deailona. Elfy w wielu miastach przestały stanowić większość, a na pewno nie są już jedyną zamieszkującą je rasą. Pojawiają się nowe zwyczaje, a w cieniach kryją się wyznawcy obcych religii. Rzemiosło ma trudności, konkurując z manufakturami Lorda-Smoka. Sekret produkcji jedwabiu został wykradziony. Tylko siła religii, przywiązanie do tradycji i niezwykły patriotyzm poddanych pozwalają Arcykapłance Ethylii utrzymać władzę. Za to królewska armia, odnosząca kolejne sukcesy i broniąca zagrożonych granic, jest coraz bardziej poważana.

Polityka i wojna w Doriancie

Pół setki państw i sojuszy walczy o władzę nad tym krajem. Nie są to tylko starcia dyplomatyczne. Wewnętrzna sytuacja w Imperium też nie jest prosta, ale Doriant to mozaika tak skomplikowana, że większość nie trudzi się nawet, by zrozumieć dynamikę tutejszych zależności.

Dla Cesarstwa Doriant jest synonimem zepsucia. Wszystkie herezje i szaleństwa Elfów zebrały się w tym jednym miejscu. Jeśli te ziemie nie znajdą się pod panowaniem Cesarza, wcześniej czy później staną się początkiem upadku cywilizacji i porządku. Jednocześnie Doriant jest w Cesarstwie podziwiany za wielkie osiągnięcia kultury i sztuki. Cesarscy na przemian gardzą tutejszymi Elfami i podziwiają je za wybitne dokonania.

Nie jest dla nikogo tajemnicą, że kto zdobędzie władzę nad Doriantem, ten będzie miał moc, by zadecydować o przyszłości Cesarstwa. To kraj ludny, pełen potężnych miast, magii i cennych surowców. Jeśli Mirinowan zdobędzie te ziemie, jego państwo nie będzie miało już żadnego przeciwnika, który mógłby mu zagrozić w dającej się przewidzieć przyszłości. Doriant w ręku wroga Cesarza byłby w stanie oprzeć się mocy władcy Wysokich Elfów i rozmawiać z nim jak z równym. Wtedy liczne ludy trzymane w żelaznym uścisku przez Legiony mogłyby zrzucić to jarzmo znajdując oparcie w nowym mocarstwie.

W dawnych czasach miasta-państwa toczyły regularnie wojny o wpływy i surowce. Potem starcia małych wspólnot zastąpiły wojny sojuszy i hegemonii, przez wieki nawiedzające różne części Doriantu. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Powstały mocarstwa, które rywalizują o dominację na poziomie całej krainy. Każde z nich posiada potężną armię. Fanatyczne oddziały Łowców Arcykapłanki, wspierane przez Inyaothar, zdyscyplinowane legiony Mrocznych Elfów czy odziane w czerń i złoto republikańskie armie Lorda-Smoka należą do najskuteczniejszych formacji wojskowych Stworzenia. Jeżeli wyznaczą sobie jakiś strategiczny cel, jedynym co może je powstrzymać jest interwencja sił innego mocarstwa. Stanowiące bufor pomiędzy mocarstwami miasta-państwa muszą ciągle liczyć się z nadchodzącą wojną i utratą niepodległości. Świeżo podbite zaś często planują po cichu bunt. W Doriancie nikt nie czuje się bezpieczny, a granice zmieniają się częściej niż pory roku.

Walka Wręcz

2011-11-24T14:03:00.000-08:00

Dziś oddajemy w Wasze ręce tekst, na który wielu czekało od dawna.

Walka bez broni w Dziedzictwie Imperium.

Krótko o miejscach i osobach

2011-11-22T05:06:00.000-08:00

Dziś przedstawiamy Wam krótkie notki o Rodach, państwach otaczających Imperium i ważnych postaciach z Imperium. Wykorzystaliśmy te teksty na LARPie Boże Igrzysko. Przydadzą się jako materiały pomocnicze właśnie do gier politycznych z globalnym zacięciem.

Państwa:

Imperium

Władca: Imperator Albert Lleni. Rody mają własnych przywódców łasych na diadem.

Państwo ludzi, zniszczone w katastrofie sprzed 15 lat. Walczy o przetrwanie, ścierając się z groźnymi sąsiadami. Kulturą i wartościami przypomina mocno europejski renesans. Kraina moralność Boccaccia i przebiegłości Machiavellego. Jego opiekunami jest Pięciu Bogów.

Cesarstwo

Władca: Cesarz Mirinovan

Władztwo Elfów, które w trwającej od 200 lat świętej wojnie w imię Jedynego niewoli kolejne rasy. Jest wielkie i potężne, choć niekoniecznie stabilne. Teraz wyciąga ręce po Imperium, próbując jednocześnie siłą nawrócić jego mieszkańców, jednocześnie patrząc łapczywym wzrokiem na Doriant.

Doriant

Władcy: Królowe Velaniel (arcykapłanka Ethylii, centrum) i Eminiale (córka Neilitha, Mroczna Elfka, południowy zachód); Lord-Smok Atrax Deailon na północy;

Podzielona kraina. Niegdyś elfie królestwo, teraz ziemia zamieszkana też przez ludzi, firyaloke i krasnoludy. Dawniej jedno państwo, dziś szereg wolnych miast, konfederacji i lokalnych hegemonii. Na północy włada Lord-Smok, centrum należy do resztek dawnej monarchii, południe zaś to wyznawcy Jedynego, jednak z punktu widzenia Cesarstwa heretycy. Blisko stąd do Imperium, droga jednak nie jest bezpieczna.

Orda

Władca: chan Timur Kulawy

Na stepach między Doriantem a Cesarstwem rządzą goblińcy koczownicy. Stanowią bufor między tymi krainami. Cesarz szczuje ich ostatnio na Imperium. Choć Gobliny wyznają wielu duchom i bóstwom, często znajdzie się tu oddających cześć bogom Mroku. Orda chętnie grabi, często zdobywa lenna, ale rzadko podbija i zagospodarowuje terytorium. Timur lubi być w ruchu.

Rody:

Biora

Opiekun: Salom

Niedźwiedzie

Biora szanują siłę, spryt i umiejętności. Są praktyczni. Wielcy, silni, stworzeni do wojny. Nie boją się konfrontacji, nie gną przed nikim karku. Nie boją się rozwoju technologii, choć Mroku nienawidzą. Wybierają co roku swych władców spośród starożytnych linii arystokratów. Wierzą w republikańskie cnoty.

Weź renesansowych Szwajcarów, zmieszaj ich z Cesarstwem Niemieckim i Skandynawami, a będziesz wiedzieć o co chodzi. Biora. Niedźwiedzie.

Górskie Klany

Opiekunowie: Chmer, Śmierć i Moc Wzgórz

Górale

Klany żyją na Wzgórzach i w nie tylko wierzą. Dla innych Rodów to barbarzyńcy. Sami uważają, że przekazują tradycje starsze niż Imperium. Należy im się więc szacunek. Są porywczy, nieokrzesani i pewni siebie. Jednoczyli się tylko, jeśli coś groziło Wzgórzom lub ich stylowi życia. Równie chętnie walczą z innymi Rodami, co z sobą nawzajem. Tylko Elfów szczerze nienawidzą.

Celtyccy wojownicy w kiltach z claymorami. U ich boku druidzi i bardowie. Za nimi zaś tajemnicza moc Wzgórz, do których wracają po śmierci dusze Górali. Górskie Klany. Lud Wzgórz.

Laion

Opiekun: Trenton

Lwy

W Laion rządzi arystokracja. Polityka i dwór są wszystkim. Pozycja i urodzenie mówią ci, przed kim masz drżeć, a kim pomiatać. Spokrewnione ze sobą książęce rodziny od setek lat prowadzą podchody starając się podminować pozycję krewnych. Intrygi. Podstępy. Pozory. Pojedynki. W Laion wszystko jest Grą. Jej zasady są proste, a przegrana oznacza śmierć.

Weź Francję z czasów Nocy świętego Bartłomieja (czyli Katarzyny Medycejskiej i Walezjuszy), dodaj trochę podzielonej Hiszpanii tuż po rekonkwiście i dopraw klimatem oryginalnych „Trzech Muszkieterów”. Oto Lwy.

Realm

Opiekunowie: Chmer i Jedyny

Półelfy

Porywczy, szaleni, zakochani w wolności i koniach. Ludzie z domieszką elfiej krwi, długowieczni i wierzący w Jedynego, choć inaczej niż Cesarstwo. Przez stulecia poddani Biora, pozbawieni niezależności. Buntownicy i zabójcy. Dziś podzieleni na tych, którzy chcą żyć w Imperium, Zdrajców, którzy przyłączyli się do Cesarstwa i Karawaniarzy, którzy uciekli na stepy. Ród starożytny, ale niepewny przyszłości.

Weź polskich sarmatów i kozaków z Dzikich Pól, zmieszaj ich z goryczą dziewiętnastowiecznych powstań i dodaj sporo klasycznego rozdarcia półelfów z literatury fantasy. Dopraw cygańską nutą. Tak otrzymasz Realmitów.

Regalia

Opiekunowie: Elen i Czarnoksiężnik

Magowie

Ród rządzony przez potężnych adeptów mistycznych mocy. Dawniej potężny. Dziś rozproszony. Radę arcymagów zastąpił senat uczelni magicznej, Collegium Magicum. Silna władza miasta-państwa ustąpiła autonomii kolonii. Ród chwieje się w posadach.

Regalia to eksperymenty na ludziach i wysoka kultura. Zamordyzm panujących nad umysłami magów i głęboka wiara w moc wybitnej jednostki. To klasyczni magowie fantasy, rządzący się sami i kupczący swoją wiedzą. Ich zmierzch jest dalekim odbiciem upadku naszego Bizancjum, a oni sami wspominają tradycję sięgającą tysiące lat wstecz.

Kaplas

Opiekun: Elen

Familie

Od czasów Elena Kaplas jest stolicą Imperium. Choć na wieki straciło znaczenie, dziś znów decyduje o losach ludzkości. Jego starożytna arystokracja kultywuje ciągnące się przez stulecia wendetty. Każda butelka wina jest zatruta, a spacer nocą po mieście uznawany jest za próbę samobójczą. To stolica ludzkości. Pełna występku, zdeprawowana, okrutna i… pełna życia.

Włoskie miasta państwa, z papieskim Rzymem Borgiów na czele, zbierz w jednych murach i oddaj im prawo wyboru Imperatora. Dopraw szczyptą klimatu „Ojca Chrzestnego”. Potem już tylko patrz na płynącą ulicami krew. Machiavelli mógłby się od nich uczyć.

Ważne Postaci:

Ethan Laine

Trzy Ważne Rzeczy:

To prawowity Imperator.

Ethan boi się działać.

Ethan kocha Sophię.

Młody książę z Rodu Laine. Syn jednego z poprzednich Imperatorów i ostatni potomek odsuniętej od władzy dynastii. Człowiek pasji i miłości. Kocha Imperium i nie chce ściągać na nie wojny domowej. Chce jego wielkości i myśli o dawnej chwale. Kocha historię i legendy o dawnych Imperatorach. Wyciąga z nich wnioski tyczące się obecnej sytuacji i przyszłości. Kocha przyjaciółkę z dzieciństwa, Sophię O’Connel, i nie chce jej stracić. Nie wie, że została mu już dawno odebrana przez intrygę wroga jej ojca.

Gustaw Biora

Trzy Ważne Rzeczy:

Gustaw jest od 15 lat dyktatorem Biora. Jest stary.

Potrzebuje zdobyć diadem Imperatora.

To wybitny wojskowy, wytrawny polityk i człowiek wielkiej siły woli.

Gustaw Biora, baron Are, Głównodowodzący Ligi Północnej. Mąż Opatrznościowy. Tyran. Genialny wódz. Dyktator. Człowiek wiernie kochający żonę, którą utracił za Ścianą, w Końcu Świata. Zdrajca swej rodziny, który złamał rozkazy brata dla własnej ambicji. Różnie się o nim mówi, różnie go ocenia. Jedno jest pewne. Gustaw jest wybitny. To największy władca Biora od setek lat. Do realizacji swych planów potrzebuje diademu Imperatora, tym razem by zniszczyć Granicę, Góry Zmierzchu. Tylko bogowie mogliby go powstrzymać.

Sophia O’Connel

Trzy Ważne Rzeczy

Sophia została wychowana przez Laion, pod jednym dachem z Ethanem.

Dla niej dobro Klanów i Imperium jest wszystkim.

Za swój lud jest gotowa oddać życie.

Lady O’Connel to kobieta pełna pasji i energii. Odebrała bratu swego ojca władzę nad Klanem, zebrała wokół siebie większość Górali i teraz szykuje sojusz zdolny odepchnąć Cesarstwo od granic Imperium. Ma przed oczami wielkie cele. Boi się, że zawiedzie. Swoje uczucia spycha jak najgłębiej, by nie przeszkodziły jej w realizacji zamierzeń ważnych dla jej ludu. Poświęciła dla Górskich Klanów wszystko: swe lajonickie wychowanie, wizję spokojne przyszłości i jedynego przyjaciela. Niewiele jej już zostało.

Herszapoulos

Trzy Ważne Rzeczy

Herszapoulos jest wpływowym i potężnym magiem.

Służy potężnej organizacji mieniącej się Oświeconymi, która sieje chaos w Imperium.

Ma wielkie ambicje i środki, by je spełnić.

Oświeceni to grupa chciwych i podstępnych intrygantów. Knują i spiskują by osłabić władzę książąt i baronów. Utrzymać Imperium rozbite i słabe. Herszapoulos jest inny. On działa. On nie zwleka. On nigdy nie pozostaje bierny. Zrobi wszystko, co uzna za słuszne by zniszczyć swego wroga. Sprzymierzy się z obcymi rasami. Zbierze mroczne artefakty. Przyzwie potężne zło. Zdradzi i zabije każdego, kto stanie na drodze. Jego nieprzyjaciel jest w poważnych tarapatach.

Tym wrogiem jest Imperium.

Amelia Cueoraela

Trzy Ważne Rzeczy

Amelia ma przeszło 300 lat. Widziała kawał historii. Wygląda jakby była przed czterdziestką.

Lady Cueoraela była przez większość życia zaufaną przyjaciółką pierwszej królowej Monarchii, elfki.

Zrobi wszystko, by jej Ród był wolny.

300 lat. Tysiące przysług, setki przyjaciół, gromadzony przez wieki majątek. Oraz doświadczenie, jakiego nie ma żaden z jej przeciwników. Amelia jest przywódczynią Realmu. Symbolem niepodległości Półelfów. Współorganizatorką najbliższego powstania przeciw Biora. Była już matką, babką i prababką. Teraz jej rodziną jest Ród. Chce żeby był wolny tak od Biora, jak i Cesarstwa. Choćby miała w tym celu grozić bogom i prorokom, uwolni Realm i uczyni go na powrót Monarchią.

Albert Lleni

Trzy Ważne Rzeczy

To dziecko na tronie.

Sterowane przez skorumpowanych regentów.

Musi przetrwać na tronie jeszcze prawie dekadę, by rządzić samodzielnie.

Imperium jest w bardzo trudnej sytuacji. Potrzebuje silnego przywódcy. Kogoś, wokół kogo mogłoby się zjednoczyć. Dostało siedmioletniego chłopca.

Albert nie jest złym człowiekiem. Mógłby zostać świetnym władcą. Ma przed sobą przyszłość. Ale Imperium pełne jest niecierpliwych ludzi. Na razie żaden z nich nie odważył się zabić dziecka. Ethan Laine jest zbyt szlachetny. Gustaw Biora kalkuluje siły na wypadek wojny domowej.

Tymczasem chłopiec zasiada na tronie. U boku ma dwójkę regentów: ciotkę-dewotkę i arystokratę-intryganta, gotowego sprzedać pół Imperium Elfom. Jeżeli Albert doczeka samodzielnych rządów, może poprowadzić ludzi ku wielkości. Jego namiestnicy wiodą ich ku zatraceniu.

Goście z różnych stron

2011-11-19T13:08:00.000-08:00

Czy na nadchodzących konwentach chcielibyście móc zagrać swoimi postaciami z bieżących kampanii i spotkać się z postaciami innych Graczy zaludniającymi Imperium?

Koncepcja jest prosta: rozprowadziliśmy już niemal wszystkie podręczniki, poprowadziliśmy dziesiątki sesji i kilkanaście LARPów w świecie Dziedzictwa Imperium. Wiele postaci pojawiło się tez na forum.

Pojawiła się w związku z tym koncepcja zorganizowania na najbliższych konwentach: ZjAvie lub Pyrkonie, gry w której udział brałyby postaci z różnych stron, kampanii, grających w Dziedzictwo Imperium grup. Co Wy na to?

Zagłosować możecie tutaj albo na Facebooku.

Falkon, Falkon i po Falkonie

2011-11-15T13:51:00.000-08:00

Podobnie jak w zeszłym roku, odwiedziliśmy Lublin. Motywem przewodnim byli mityczni bogowie z najróżniejszych panteonów. Chwilami zdawało się, że nie patrzą na cały konwent łaskawym okiem. Chłód, śnieg i niepogodę udało się szczęśliwie zostawić na zewnątrz budynków konwentowych. Wewnątrz zaś panował chaos, z którego wszak bóstwa w wielu mitologiach się rodzą. My nie poszukiwaliśmy strzelających piorunami osesków, więc zaraz po szybkiej akredytacji (i wybraniu najkorzystniejszego planu taryfowego), ruszyliśmy do naszych atrakcji.

Pierwsze co odkryliśmy to zamieszanie, które sprawiło, że nie było możliwości przeprowadzenia prelekcji wprowadzającej do Dziedzictwa Imperium. Stało się to z pewną szkodą dla późniejszego LARPa. Choć zawsze tłumaczymy zarys świata przed każdą naszą atrakcją, o północy w piątek nie było na to wiele czasu. Trzeba jednak oddać organizatorom konwentu, że sprawa zapisów na najważniejsze dla nas punkty programu, to jest sesje, była dobrze rozwiązana. Duże, czytelne opisy przy wejściach do obydwu budynków konwentowych i aktualizowana na bieżąco lista pozwoliły uniknąć zamieszania. Czy raczej pozwoliłyby, gdyby nasze atrakcje nie cieszyły się tak dużą popularnością.

Boże Igrzysko wypadło nadzwyczaj dobrze. Kiedy przydzielono nam tak późną porę w drugi dzień konwentu, obawiałem się, ze frekwencja zawiedzie. Było odwrotnie. O 19 obsada LARPa według listy była pełna, o 24 przyszło sześć kolejnych niezapisanych osób. Po drobnej modyfikacji zasad i odpowiednim zrównoważeniu stronnictw (Pięciu Bogów dostało więcej żetonów, a pozostałe frakcje zostały lekko wzmocnione), LARP ruszył w rozszerzonym składzie. Niestety awaria sprzętu pozwoliła nam zarejestrować tylko przygotowania. Mieliśmy nadzieję na film z całości, który moglibyśmy Wam przedstawić we fragmentach. Trudno, powtórzymy grę w przyszłości.

Sala LARPowa tuż przed rozpoczęciem Bożego Igrzyska

Podobnie jak Boże Igrzysko, nasze sesje też przyciągały sporo zainteresowanych. W sobotę musiałem wręcz wyciągać na gwałt Rafała z restauracji, bo siedmioro wspaniałych Graczy nawiedziło moją sesję. Dzięki temu prelekcja wprowadzająca w zasadzie się odbyła. W dobrych warunkach i z kolorową mapą Imperium zawieszoną na ścianie. Nie narzekaliśmy ani na liczbę ani na jakość sesji a i kilka sprzedanych podręczników stawia ten konwent wśród bardziej udanych dla naszej ekipy. Warunki dla grania były tez bardzo dobre. Zwłaszcza nasz „flagowy” Zaułek 1 oraz sala LARPowa znajdująca się tuż obok. Świeczki, woda i prąd (dla laptopów i komórek) były dostępne wszędzie, a miła obsługa techniczna dbała, by niczego nam nie zabrakło. Sale prelekcyjne były spore i dobrze wyposażone, a świetni uczestnicy naszych konwersatoriów pomogli wycisnąć z nich to, co najlepsze.

Falkon był przyjemnym konwentem. Nie pracowaliśmy na nim tak ciężko, jak na Avangardzie czy ZjAvie. Mogliśmy się nacieszyć atmosferą, sami pograć i odwiedzić prelekcje. Wielkie podziękowania należą się organizatorom konwentu, współgraczom i uczestnikom naszych punktów programu. Pierwszym za wysiłek i wyrozumiałość, drugim za wspólna zabawę a trzecim za uczynienie wyjazdu wartym kilkugodzinnej podróży. Myślę, ze za rok po raz trzeci Dziedzictwo Imperium odwiedzi Falkon.

PS. Na koniec podziękowania dla pani z szatni, która zareagowała na hasło „Ryba-miecz” ;)

Mgła

2011-11-08T09:00:00.000-08:00

W Dziedzictwie Imperium mgła gra ogromnie ważną rolę. Jest symbolem potężnych sił wpływających na historię świata i kształtujących losy Rodów. To potężne narzędzie narracyjne w ręku Mistrza Gry. Dla Graczy zaś zaproszenie dla różnych interpretacji napotkanych zjawisk. Możliwość podpowiedzenia osobie prowadzącej, co chcieliby zobaczyć. Z niewyraźnego i pełnego tajemniczych kształtów tańca pełznącej po ziemi chmury można wiele wyczytać. Mgła powinna zawsze coś znaczyć.

Mistrzu Gry, korzystaj z mgły. W świecie mrocznym i dotkniętym zniszczeniem jest ona doskonałym narzędziem. Może dodać scenie tak grozy jak i romantycznego nastroju. Bagna toną w mgle. Ruiny pośród lasu wynurzają się z mlecznobiałej zasłony, jakby stary zamek nosił się w chmurach. Wąskie uliczki miasta są pełne cieni i niewyraźnych kształtów, które zdają się poruszać gdy słaby wiatr rozwiewa szare i mokre zasłony. Mgła zawsze coś znaczy.

Graczu, mgła w Dziedzictwie Imperium to doskonały sposób na wykorzystanie Zasady Narracyjnej. Wydaj 2 punkty Losu, Mocy czy Szczęścia i powiedz: „Nagle nadeszła Mgła”. Tak się stanie. To jest Twoje prawo. Twój udział w narracji. Ten wydatek opłaci się za każdym razem. Mgła ZAWSZE coś znaczy!

Mgła dla nastroju

W niemal każdej grze fabularnej korzysta się z zalet mgły. Jest ona jednym z najpotężniejszych narzędzi narracyjnych. Pozwala budować nastrój horroru, romansu, baśni, czy mrocznego kryminału. Gdy kształty są niewyraźne, kontury zacierają się, świat wyobraźni wkracza do tego co realne. Tak jest w naszej codzienności, tak też działa to w grach fabularnych. Zanim omówimy użycie mgły w Dziedzictwie Imperium, poświęćmy kilka słów rozważaniom bardziej ogólnej natury.

W mgle coś się kryje. To pierwszy i najbardziej podstawowe wykorzystanie jej w filmach, książkach i w końcu w RPG. Potwór pozostaje ukryty. Nie wiadomo, czy jest człowiekiem czy bestią. Nigdy nie widać go wyraźnie. Trudno wytropić. By sprawdzić możliwe kryjówki czy drogi ucieczki stworzenia trzeba się rozdzielić. Zanurzyć się samotnie w świat zatartych szczegółów, przytłumionych dźwięków i zapachów. Zmysły Ci nie pomogą. Umiejętności na niewiele się zdadzą. Tak zbudowano niejeden horror.

Mgła uwypukla emocje. Dotyka naszych ust, oczu, włosów, skory. Pobudza i sprawa, że bez przerwy odczuwamy czyjś dotyk. Ale jednocześnie zdaje się łączyć z ludzka duszą. Mgła potrafi odbijać uczucia kryjące się w sercu postaci. Potrafi być złota, wyrażać szczęście i energię. Może nieśmiało się zaróżowić, aż do koloru płatków dzikiej róży, jak ktoś zakochany przy spotkaniu z obiektem swoich uczuć. Może być mlecznobiała, jak czyste intencje. Może stać się szara i ciężka, lepiej nawet niż deszcz podkreślając smutek i ból złamanego serca. Ukazując emocje jest świetnym narzędziem dla budowania opowieści w stylu romansu.

Mgła ukrywa mityczny, zapomniany świat. Przypomina nam własną pamięć, z której wynurzają się często niejasne i niewyraźne wspomnienia. Gdzieś w sobie mgła ukrywa przeszłość, znaną nam z opowieści i legend. Avalon, El Dorado, Shambala – tajemnicze krainy naszego świata, ukryte w górach, w dżungli czy za wodą, niemal zawsze przedstawiane jako osłonięte mgłą. Świat Dziedzictwa Imperium też ma legendy, mity i tajemnice. Ukryjcie je za białą ścianą, niech się powoli z niej wynurzają. Kraina mitów i baśni czeka tuż obok nas, oddzielona tylko zasłoną mgly.

W mgle zacierają się granice między dobrem i złem. Nic nie jest czyste. O niczym nie da się powiedzieć nic pewnego. Tropy nikną przysłonięte lub zmyte przez mokrą zawiesinę. Brakuje światła. Trudno odnaleźć prawdę. Przyjaciele okazują się wrogami, a przeciwnicy sojusznikami. Wszyscy kłamią, bo i zmysły nie mówią prawdy. Strony zmienia się szybko. Starczy łagodny podmuch wiatru, by wszystko zaczęło wyglądać zupełnie inaczej. Tajemnice i zagadki, których nie da się do końca wyjaśnić. Nawet jeśli się je rozwiąże, czasem lepiej nie znać odpowiedzi. Oto mroczny kryminał, oto powieść w stylu noir.

Korzystajcie z mgły. Pozwala ona opowiadać najróżniejsze historie. Odkrywać nowe fakty poziom po poziomie. Mylić tropy. Podkreślać emocje. Co zaś najważniejsze, jeśli wprowadzicie ją do gry, będzie dotykać każdej rzeczy i postaci. Zawsze będzie mieć znaczenie.

Teraz czas wspomnieć jakie rodzaje mgły są typowe dla Dziedzictwa Imperium.

Mgła Wzgórz

Styl: Rozświetlona złotym lub różowym blaskiem, ciepła, delikatna. Opływa i delikatnie dotyka człowieka. Jednak potrafi też nabrać mocy i zaatakować, wlewając się przez usta i nos wprost do gardła ofiary.

Moc Wzgórz posiada materialną manifestację i jest nią właśnie Mgła. Sunąca po ziemi chmura która zdaje się mieć własną wolę. Ludziom jest przyjazna, ale dla wrogów Wzgórz i Klanów nieubłagana. Może łatwo stać się swoistym Bohaterem Niezależnym, wspierającym lub powstrzymującym przed czymś BG. Dla Górali jest schronieniem i niesie ukojenie. W opowieściach z silnym udziałem Górskich Klanów musi pojawić się przynajmniej raz.

Szara Mgła – Szarość

Styl: Szarobura, blokująca wzrok, mokra i zimna. Wlewa się pod ubranie, pozostawia człowieka mokrym i zziębniętym. Zawsze kryje się w niej coś złowrogiego. Sprowadza na ludzi szaleństwo, budzi strach i panikę. Niesie ze sobą choroby i odbiera siły.

Szarość używa mgły by rozsiewać rozkład, niszczyć porządek, ukrywać Nieumarłych i zaszczepiać w ludziach obłęd. Szara zawiesina przyzywana przez to bóstwo ma cechy opisane wcześniej dla horroru, ale jest też otwarcie wroga wobec postaci. Zgęstnieje by pozwolić potworowi się podkraść. Rozproszy się by odsłonić makabryczny widok. Ukryje korzeń, pułapkę, jamę. Nie będzie grać czysto i zawsze sprawi to, co najgorsze.

Mleczna mgła – Biały Jeleń

Styl: Mlecznobiała, płynąca między drzewami, gęsta i ciężka. Odsłania sekrety. Poruszają się w niej jasne kształty, mieszające się z nią i niknące w niej. Czasem przypominają zwierzęta, czasem ludzi. Zawsze zdają się obserwować i śledzić postaci.

Jest jeszcze jedna siła, która objawia się w mitach Imperium pod postacią Mgły. To starzec z legend Monarchii. Ten, który przepowiedział Półelfom ich upadek. Ten, który ponoć ostrzegł Realmitów przed Końcem Świata.

Mgła ta służy niezrozumiałym celom Białego Jelenia. Odsłania sekrety, które powinny były zostać w ukryciu. Nie zwodzi, a pokazuje. Często zdradza tak dużo, że zmusza postaci do działania. Czasem prowadzi je w ten sposób ku zgubie.

Mgła Końca Świata

Imperium pełne jest mgły. Schodzi ona z Gór Zmierzchu razem z potworami. Kryje ruiny wspaniałych zamków i dumnych pałaców, zniszczonych w Końcu Świata. Wypełnia uliczki ocalałych miast i odsłania co jakiś czas gargulce na dachach świątyń. Mgła jest w tym świecie ważna. Wspiera jego klimat. Korzystajcie z niej. Pamiętajcie:

MGŁA ZAWSZE COŚ ZNACZY. Dla każdego coś innego.

Falkon: LARP

2011-11-03T03:44:00.000-07:00

Na Falkon szykujemy też LARPa. Tematem konwentu są bogowie i istoty nadprzyrodzone, więc wpisujemy się w tę konwencję:

Boże igrzysko

LARP

(planowany na piątek)

Liczba uczestników: 6-12

Pałace w Kolumnadach Nieba są siedzibą Bogów Imperium. Jeden nadprzyrodzony Cykl, 14 lat po Końcu Świata, nadszedł czas by zadecydować o przyszłości Stworzenia. Przede wszystkim zaś ludzkiej rasy. Pięć Bóstw Ludzkości, anielscy Posłannicy Jedynego Boga Elfów oraz Bogowie Mroku rozegrają partię, w której stawką będzie przyszłość człowieka. Czy odważycie się do niej przyłączyć?

Falkon: sesje

2011-11-02T04:07:00.000-07:00

Organizatorzy Falkonu przyjęli do programu opisane niżej nasze sesje. Mamy przygotowane ich dużo więcej (organizatorzy wybrali mniej niż połowę), więc możecie nas swobodnie szukać w trakcie konwentu i namawiać na prowadzenie. Czasu i materiałów z pewnością nam starczy.

Przyjęte sesje to:

Białe Złoto - Jakub Zapała

(planowana na sobotę)

Liczba Graczy 2-4

Przygoda wprowadzająca do Dziedzictwa Imperium

Znajomość mechaniki nie jest wymagana

5 h

Temat przewodni: prezentacja klimatu świata

Podróże z północy na południe Imperium są długie i uciążliwe, ale czasem konieczne. Spośród nielicznych szlaków, którymi z ziem okupowanych przez Biora można przedostać się do księstw Laion, jeden przebiega przez niewielki rzeczny port Torque. Miasteczko to wiele ucierpiało w czasie Końca Świata. Życie w cieniu Gór Zmierzchu jest szczególnie ciężkie. Ci, których los zaniesie w te okolice wkrótce przekonają się, że ludzi łatwo zachęcić tu do nienawiści. Nie potrzeba do tego złota, pokus czy używek. Starczy coś dużo drobniejszego.

Gospoda na krańcu świata - Rafał Pośnik

(planowana na piątek lub sobotę)

Rafał Pośnik

4 h
3-4 Graczy

Gospoda na skrzyżowaniu dróg imperium została odcięta od świata przez śnieg zawieruchę i mgłę. Spokojna kotlina przyjmuje wędrowców którzy muszą się schronić przed niszczycielskim żywiołem. Karczma wypełniona podróżnymi, gdzie przebywa zbyt wiele nacji na zbyt małej przestrzeni jest teatrem na którym Wasi bohaterowie mogą wstąpić na karty i szlaki Imperium. Smętne cienie gór zmierzchu odbijają się na śniegu.... Czy jesteście gotowi stawić czoło życiu w Imperium?

Ta przygoda ma przede wszystkim wprowadzić Was w mechanikę Dziedzictwa Imperium.

Nagła sprawa, Mr. Nowell - Rafał Pośnik

(planowana na niedzielę)

4 h
2-4 Graczy

Czy byliście kiedyś w wierzy Maga? No może to nie wieża ale na pewno właścicielem lokalu jest Mag. Byliście kiedyś zamknięci w takim skarbcu, dziwów i cudowności oraz bardzo niebezpiecznych rzeczy. No cóż biedny Pan Nowell, ma pod opieką grupkę petentów, gdyż Pan musiał udać się na spotkanie. Sprawy Gentelmen-ów. Nie dotyczą służby jak mawia jego ojciec. Niestety Mag zamknął dom na cztery spusty. A coś trzeba zrobić z gośćmi, niedługo zaczną się niepokoić... Chodzić o zgrozo po całym mieszkaniu. Dotykać rzeczy chlebodawcy. Panie Nowell każdemu się spieszy, każdy uważa, że jego sprawa jest nie cierpiąca zwłoki , a Mistrz Euthataros wybył. Oj to będzie kolejny długi dzień służby, a bohaterowie nie należą do najspokojniejszej grupy ludzi, oj na pewno nie.

Odwaga - Jakub Zapała

(planowana na piątek)

Liczba Graczy 1-3

Znajomość mechaniki nie jest wymagana

5 h

Temat przewodni: spotkanie z Mrokiem

Ludzie boją się potworów. Zawsze się ich lękali. Nienaturalne kształty przemykające się wśród cieni zawsze wywoływały dreszcz niepokoju. Nocą, przy bladym świetle gwiazd zagubieni wędrowcy szukali schronienia przy ogniu. Ucieczka przed Mrokiem nigdy nie okazuje się tak prosta. Nawet w otoczeniu przyjaciół, za murami i w świetle dnia nie możesz czuć się bezpiecznie. Zło może bowiem wniknąć w serce każdego z nas. Jeśli nie wykażesz się czujnością, nie odróżnisz na czas człowieka od potwora.

Na zachodzie Imperium, u podnóża Gór Zmierzchu w pobliżu niewielkiej wioski znaleziono cenne kruszce. Kto odważny, ten może zdobyć fortunę. Jednak będzie musiał zapuścić się między mroczne zbocza, powstałe w Końcu Świata. Zmierzyć się z potworami, żadnymi bogactwa ludźmi i własnym strachem. Masz dość wiary, by pokonać własne słabości? Dość odwagi, by ruszyć w Góry Zmierzchu i zmierzyć się z Twoim przeznaczeniem?

Zmiany Reputacji: tabelka

2011-10-27T03:18:00.000-07:00

Źródło	Warunek	Efekt

Tworzenie Postaci
Dziedziczenie	Użycie zasady opcjonalnej	Poziom Reputacji rodzica Punktów
Historia Postaci	Wedle uznania MG	+ 0-3 Punktów
Umiejętności Pierwszorzędne	Przy tworzeniu postaci	(Suma poziomów – 9) Punktów
Zalety	Przy tworzeniu postaci	+ 1 za każde dwie

Punkty
Bitwa	Jeżeli Karierą nie jest Wojna	Tyle punktów ile wynika z zebranej Sławy (+1 albo +2 Punkty)
Cnota	Spełnienie warunku opisanego przy wybranej Cnocie	+/- 1 Punkt
Kariera	Wykonanie zadania związanego z wybraną Karierą	+ 1-3 Punktów
Majętności	Wydatek prestiżowy, np. pałacyk w mieście	Wedle uznania MG (pałacyk w mieście: + 3 Punkty)
Skazanie przez sąd	Przed obostrzeniem hańbą	-1 Punkt za grzywnę; - 2 Punkty za karę zwykłą; -3 Punkty za karę główną
Kara hańbiąca	Kumuluje się z wyrokiem	- 2 Punkty
Starzenie się	Porażka w teście Wytrzymałości; póki Reputacja nie osiągnie 0	-2/-4 Punkty (Porażka/Przerażająca Porażka) lub -3/6 Punktów jeśli postać posiada Wadę Koligacje
Szaleństwo	Zależnie od okoliczności ataku	Wedle uznania MG
Wady		- 1 Punkt za każdą
Wycofanie się z aktywnego życia (w tym starość w domu)	Raz na rok; póki Reputacja nie osiągnie 0	-1 Punkt

Poziomy*
Bitwa	Jeżeli Karierą jest Wojna	Tyle Poziomów ile wynika z zebranej Sławy (+1 albo +2 Poziomy)
Broń Rodowa	Rękojeść na poziomie 4	+ 1 Poziom
Pozycja Społeczna	Poziom 8 lub 9	+ 1 Poziom
Przerwanie Konfliktu Społecznego	Wyzwanie na pojedynek zamiast rozstrzygnięcia	- 1 Poziom, odpisywane po wyzwaniu, może doprowadzić do Niesławy
Zaleta Szósty Zmysł	Posiadanie Zalety	+ 1 Poziom

Umiejętności:
Astrologia	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Atak	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Etykieta	Poziom Geniusza (6)	+ 1 Poziom
Historia	Poziom Świetny (4)	+ 1 Poziom
Praktyka Magiczna	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Religioznawstwo	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Rzemiosło	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Wiedza o Elfach	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Wiedza o Mroku	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Zdolności artystyczne	Poziom Świetny (4)	+ 1 Poziom
Zielarstwo	Poziom Mistrzowski (5)	+ 1 Poziom
Złodziejstwo	Poziom Geniusza (6)	+ 1 Poziom, sugerowana Niesława

Polowanie	Specjalizacja Szósty Zmysł	Jak Zaleta Szósty Zmysł (+1 Poziom)

*Jeżeli obliczana na podstawie punktów Reputacja jest ujemna, dodawane są do Niesławy.

Wersja do ściągnięcia (pdf).

Falkon: pierwsze wieści

2011-10-25T12:34:00.000-07:00

Falkon w tym roku odbywa się w dniach 10-13 listopada. Jak zawsze: w Lublinie.

Dziś dotarła do nas informacja o przyjętych prelekcjach. W programie konwentu znalazły się:

Wprowadzenie do Dziedzictwa Imperium - Jakub Zapała piątek 20:00
Na co nam bogowie i demony? O sensie mistyki w RPG - Jakub Zapała niedziela 12:00
Mechanika cudów - Rafał Pośnik niedziela 14:00

A to ich krótkie opisy:

Prelekcje:

Prowadzący: Jakub Zapała

Tytuł: „Wprowadzenie do Dziedzictwa Imperium”

Czas: 1 h

Prelekcja polecana osobom wybierającym się na LARP i sesję Dziedzictwa Imperium

Gdy renesansowe intrygi i wojna między potężnymi rodami doprowadziła do Końca Świata, ludzkość stanęła na skraju zagłady. Czy ci, którzy ocaleli z katastrofy zdołają zebrać strzaskane skorupy dziedzictwa Imperium i przetrwać w mrocznym fantastycznym świecie? Świat zdrady i kłamstwa. Okrutnej międzyrasowej wojny i niechcianego bohaterstwa. Renesansowych dworów i niegodnych władców. Magii, która zniszczyła ziemie ludzi. Rodów, które zawiodły swego Imperatora. Stworzenia, które przeżyło Koniec Świata. Trudnych wyborów i angażujących dylematów.

Ta prelekcja będzie po trochu o wszystkim: świecie, systemie i graniu. Opowiemy o tym, czym się to je, jakie tematy przewijają się na sesjach i jak skonstruowana jest rozgrywka. W końcu trochę miejsca poświęcimy też prezentacji dostępnych już w sieci suplementów i dodatków.

Prowadzący: Jakub Zapała

Tytuł: „Na co nam bogowie i demony? – o sensie mistyki w RPG”

Czas: 1 h

Jak rozegrać objawienie na sesji? Czy w fantasy można na poważnie zagrać ateistą? W jaki sposób wykorzystać niedomówienia settingu by wciągnąć Graczy w odkrywanie sekretów wiary? To kwestie, o których będziemy tu mówić.

Wielu Graczy nie przejmuje się nawet wypełnieniem rubryki „Religia” na swoje karcie postaci. Po co to robić, skoro gra polega na mordowaniu potworów, prowadzeniu śledztw czy dworskich intrygach? – rozumują. Bardzo często tak jest. Powód jest prosty: wielu prowadzących czuje się niepewnie, gdy wchodzą na grząski grunt wiary. Przez to nawet światy fantasy tkwią gdzieś pomiędzy ateizmem a bezpośrednią boską interwencją ratującą sypiącą się fabułę. Na tej prelekcji zajmiemy się problemem wiary, religii i boskiej obecności tak z punktu widzenia Mistrza Gry jak i Graczy. Pokażę kilka sposobów na poradzenie sobie z zasygnalizowanymi wyżej problemami.

Prowadzący: Rafał Pośnik

Tytuł: "Mechanika cudów"

Czas:  1 h

Panel dyskusyjny w formie konwersatorium, gdzie będziemy zastanawiać się czym jest stół oraz dlaczego dzieje się to co się dzieje. Otwarty zarówno dla graczy jak i MG. Dyskusja ma za zadanie pokazać jak jest postrzegana magia i jak mogłaby być postrzegana. Spróbujemy na kilku przykładach, zrozumieć działanie zjawisk wykraczających poza zrozumienie. Pokazać różne punkty widzenia i różne zastosowania dla Kampanii czynnika X jakim w wielu systemach RPG jest magia, mutacje i zjawiska paranormalne.

Falkon

2011-10-20T12:42:00.000-07:00

Chcieliśmy Wam dzisiaj dać odpowiedź, w jakim stopniu i w jaki sposób będziemy uczestniczyć w tegorocznym Falkonie w Lublinie. Decyzje programowe jednak jeszcze nie zapadły, więc musicie się uzbroić w cierpliwość. Poczekamy z aktualizacją aż będziemy mogli podać Wam więcej informacji.

Grać w Dziedzictwo Imperium

2011-10-18T05:38:00.000-07:00

W ramach przypominania teksów starych dziś artykuł, który ukazał się w swoim czasie na portalu Paradoks. To wprowadzenie do Dziedzictwa Imperium oparte o prelekcje, które wygłaszamy na konwentach.

Wstęp

Poniższy tekst opowiada o graniu w „Dziedzictwo Imperium” i możliwościach, które daje ten system. Nie będę ukrywał: będę zachęcał, byście zagrali w tym świecie. Może inaczej – wypróbowali ten system. Skupię się nie na reklamowaniu, a na przedstawieniu rozwiązań, które wydają mi się najciekawsze. Nawet jeżeli gra nie przypadnie Wam do gustu, pewne jej rozwiązania mogą okazać się inspirujące. W końcu z każdego RPGa wybieramy zawsze to, co nam się najbardziej podoba.

Ten tekst podzielony będzie na trzy części. W pierwszej przedstawię krótko świat. W końcu nie każdy był na naszych prelekcjach, stronie czy czytał recenzje. Następna sekcja jest skierowana do Graczy i opowiada krótko o tym, jakie postaci pozwala tworzyć ten system i w jaki sposób ułatwia życie grającym. W końcu ostatnia część przeznaczona jest dla Mistrzów Gry, pokazując im, jak system ułatwia prace prowadzącemu. Nie krępujcie się czytać tylko tego, co Was interesuje.

Nie będę tu drobiazgowo opisywał poszczególnych aspektów świata i systemu. Będę rzucał hasła, czasem ilustrując je przykładami. Skupię się na tym, co wydaje mi się najciekawsze w tej grze. Po tym może przydługim wstępie przejdźmy wreszcie do meritum.

Część pierwsza: Świat

Akcja „Dziedzictwa Imperium” rozgrywa się w krainie fantasy po Końcu Świata. Wojna pomiędzy Rodami Imperium, frakcjami, z których wywodzą się BG, doprowadziła do straszliwej katastrofy. Trudnej do opisania i objęcia umysłem. 15 lat temu ojczyzna postaci zajmowała obszar równy prawie połowie Europy a zamieszkiwało ją 20 milionów ludzi. Dziś świat się skurczył. Imperium jest wielkości dwóch większych polskich województw, a ludzi zostało może pół miliona. Wojny, kataklizm, najazdy innych ras – wszystko to sprawia, że ludzkość jest na skraju zagłady. Z każdego punktu skarlałego Imperium widać ciemne szczyty Gór Zmierzchu, które wyrosły w dzień Końca Świata. Nie dlatego, ze są one ogromne czy w magiczny sposób wpływają na wzrok. Ziemie ludzi są teraz po prostu tak niewielkie, że rozciągają się pasem szerokości nieco ponad 100 km u podnóża nowego górskiego pasma. Tak wygląda świat człowieka.

Ten system określamy mianem „mrocznego fantasy”. „Dark” niesie za sobą określony ładunek znaczeń, a konwencja „Dziedzictwa Imperium” jest jednak szersza. Zawiera tak możliwości do rozegrania porządnego horroru, jak i jesiennego „dark fantasy”, opowieści z odrobiną lub nawet większym ładunkiem nadprzyrodzoności. Sięga do kampanii politycznych z postaciami będącymi przywódcami wpływowych stronnictw czy, przy odrobinie wysiłku, aż do konwencji dark heroic. Świat jest mroczny, ale jak w nim będzie się grało, zależy w dużym stopniu od grupy sięgającej po podręcznik.

Postaci są silnie w tym świecie osadzone. Pochodzą z potężnych Rodów, frakcji zarządzających poszczególnymi krainami Imperium z nadania jego władcy. BG przyjmą w nich najróżniejsze role. Niektórzy będą wiernymi wykonawcami poleceń ich przywódców, inni spróbują wykuć własną fortunę korzystając z trudnej sytuacji w której znaleźli się ludzie. Pojawią się tez Ci, którzy zbuntowali się przeciw porządkowi społecznemu i zgubnej pysze władców. Każdy jednak będzie musiał się odnieść do Rodu, Imperium i miejscowej religii. Te wybory będą miały dużo większe znaczenie niż w większości systemów fantasy. W świecie opowiadającym o upadku cywilizacji człowieka i jej walki o przetrwanie oddajemy w Wasze ręce wyłącznie ludzkich bohaterów. Ale wielu spośród ludzi posiada domieszkę krwi innych ras. Odrzucenie i problemy z własną tożsamością mogą łatwo pojawiać się w trakcie gry.

To jest świat który pozwala stawiać na sesjach pytania o istotę człowieczeństwa, bezczynność bogów, sens oporu czy wagę cnót. Projektując świat i system chcieliśmy, by postaci mogły stawać przed ważnymi wyborami, dotyczącymi tak osobiście postaci jak i całego Rodu czy Imperium.

Część druga: Gracz

Opisy większości systemów sprowadzają część dla Graczy do „tym gracie”. W „Dziedzictwie Imperium” możliwości jest dużo. Ja skupię się na tym, co go wyróżnia i sprawia, że chce się grać stworzonymi tu postaciami. Szerzej powiem tylko o Dziedzictwach, prawdziwej duszy tego systemu, która sprawia, że o bohaterach których powołacie tu do życia długo nie zapomnicie.

Tym co sprawia, że z łatwością odróżnisz „Dziedzictwo Imperium” od innych systemów, jest zaczynanie gry specjalistą. Może nie od razu najpotężniejszym magiem w krainie, ale z pewnością cenionym znawcą sztuk tajemnych. Jest jak się rozwijać, do czego dążyć, ale nie zaczynasz jako nic nie znaczący kmiotek. Jesteś jednym z ostatnich ludzi, którzy osiągnęli mistrzostwo w tej specjalności. Chcesz zagrać sławnym szermierzem? Będą Cię rozpoznawać w każdej mieścinie. Marzysz o genialnym kowalu? Naprawdę poczujesz, że potrafisz wykuć co zechcesz. Wybór umiejętności składających się na specjalności Twojej postaci sprawi, że będzie ona wyjątkowa. Da Ci poczucie, że naprawdę się ona liczy. Coś sobą reprezentuje. Ale też nałoży na ciebie pewne zobowiązania. Od ciebie bowiem zależy czy powierzona Ci wiedza przetrwa dla następnych pokoleń.

Granie specjalistami to element szerszego systemu, którego myślą przewodnią jest: BG ma mieć swoje miejsce w świecie. Każda postać pochodzi z jednego z Rodów, ma już wyrobioną reputację, która czyni ja rozpoznawalną. Pochodzi z określonego stanu, ma znajomych, których może wprowadzać na sesje, gdy ich potrzebuje – i to nie tylko przyjaciół i wrogów, ale tez po prostu spotkanych dotąd ludzi, z którymi wspólnie się uczyła, spotkała w trakcie festiwalu czy z którymi się pojedynkowała. No i oczywiście różnego rodzaju popleczników. Dziedzictwa wprowadzają do tego jej rodzinę, pomocników, czy nawet zwierzęta oraz samoświadomą zrzędliwą broń magiczną. To wszystko ma niebagatelny wpływ na grę. Ty obmyślasz postać, a system „oblepia” ją powiązaniami ze światem, osądzając ją w nim mocno. Jest z tym w dodatku świetna zabawa. Wpływ Gracza na opisywany na sesjach świat jest tu w związku z tym większy niż zwykle. Pula specjalnych punktów Losu, Mocy lub Szczęścia pozwoli postaciom nie tylko zaliczać trudne testy, ale też np. wprowadzać „własnych” BNów. Nie trzeba ich przy tym obmyślać przed sesją (choć można się i tak pobawić), bo często pojawią się w związku z nagła potrzebą. Możliwości jest tu naprawdę mnóstwo, a wszystko zawiesiliśmy w ramach prostej i naprawdę szybkiej mechaniki.

Dziedzictwa są kluczowym elementem systemu. Pozwalają przede wszystkim szybko i łatwo stworzyć ciekawą postać. Bez wdawania się w szczegóły można powiedzieć, że są one fabularnymi „klockami”, niosąc z sobą pewne dodatkowe bonusy zdolności czy zasoby dla postaci. Jednak ciągną one za sobą odpowiednie konsekwencje. Dziedzic magów posiada mistyczne zdolności przodków, ale ma na karku ich nadprzyrodzonych wrogów. Posiadacz majątku może być właścicielem wioski czy zamku, ale ten drugi jest nawiedzony a ta pierwsza znajduje się na drodze goblińskiego najazdu. Mając do dyspozycji zróżnicowaną ze względu na Rod listę około 20 (na ponad 30) Dziedzictw, które pasują do siebie tylko w określonych konfiguracjach szybko można złożyć interesującą postać. Na ich podstawie łatwo opracować przeszłość bohatera, wskazują one bowiem na najważniejsze wydarzenia z jego historii. Część Dziedzictw wybieranych jest na początku jako „nieaktywne” – to wątki, które mają szansę pojawić się w trakcie kampanii. Pewien projekt na przyszłość. Podejmując co do nich decyzje, sugerujesz Mistrzowi Gry, jakie przygody widzisz w przyszłości swej postaci. To proste narzędzie komunikacji między Graczami a osobą prowadzącą zapewnia, że fabuła kolejnych przygód będzie wracała do Waszych postaci.

Część trzecia: dla Mistrzów Gry

Mistrz Gry biorąc się za prowadzenie w „Dziedzictwie Imperium” będzie miął mniej pracy niż zwykle. Fakt, świat jest bogaty i trochę czasu warto poświęcić na jego poznanie. Jest on na szczęście też bardzo pojemny i wraz z mechaniką łatwo daje się dostosować do potrzeb grupy. Przygotowanie się do sesji będzie tu bez porównania łatwiejsze niż zazwyczaj. Tak na poziomie mechaniki jak i fabuły, system i Gracze mnóstwo pracy wykonują za Ciebie.

Pierwsza rzecz to mechanika – jest naprawdę szybka do opanowania i szybka w użyciu. Przygotuj się, ze BG będą w obrębie swej specjalności mnóstwo rzeczy załatwiali w ogóle bez testów – w końcu są w tym dobrzy. To zaś pozwoli Ci ominąć ciągłe zerkanie do podręcznika na pierwszych sesjach. Mało tego, jeśli Gracze zboczą z przewidywanej drogi i zaczną zaczepiać wyciągniętych z tłumu BNów, „Dziedzictwo Imperium” oferuje narzędzia pozwalające szybko ustalić wszystkie potrzebne współczynniki nie wkuwając na pamięć bestiariusza. Starczy że odpowiesz sobie na jedno pytanie: jak istotną pomocą lub przeszkodą ma być dana postać. Na koniec najlepsze: mnóstwo pracy, w tym przy obmyślaniu fabuły, wykonają za Ciebie Gracze.

Dziedzictwa nie są tylko pomocą dla Graczy przy tworzeniu postaci. To narzędzie komunikacji między grającymi. Mądry Mistrz Gry odczyta z nich, w co kto chce zagrać. Nie będzie tu problemów z rozpoczęciem przygody i zaangażowaniem postaci w fabułę. Dziedzictwa to zestaw haczyków fabularnych, które w dodatku Gracze wybrali sami dla BG. Są one więc o niebo lepsze od tych, które może wymyśleć dla swej drużyny MG. Są ważne dla postaci. Ale na tym rola Dziedzictw się nie kończy. Skoro już posłużyły do rozpoczęcia gry, będą ja tez cały czas napędzały. To skarbnica osobistych wątków, w które gracze będą z radością angażowali swoje postaci. Jeżeli przygoda się zapętli albo nie masz pomysłu na sesję danego dnia, skorzystaj z Dziedzictw. Nie zawiodą Cię. Dość szybko zauważysz też, że Dziedzictwa mogą napędzać fabułę całych przygód, skupiając je na BG, którzy w końcu mają być bohaterami opowieści. Nie będzie to wymagało wielkiego wysiłku. Większość pracy odwalili już Gracze. W czasie przygód opowiadających o losach i wyborach ich postaci, a nie tworzonych na potrzeby jednej sesji BNów, będą się świetnie bawić.

Podsumowanie

Oddajemy w Wasze ręce grę, która może dostarczać rozrywki przez długie lata. Najlepsze jest w niej to, że system robi sporo za Was. Większość gier fabularnych obciążała grających mnóstwem niepotrzebnego balastu. Żmudne mechaniczne obliczenia, godziny obmyślania złożonych intryg lub historii postaci, które miałyby jakiś sens w danym świecie – o tym możecie zapomnieć. „Dziedzictwo Imperium” da Wam czas potrzebny na zagłębienie się w świecie i opowiedzenie historii, które skupią się na BG. Starczy, byście zdecydowali się grać, a Dziedzictwa i powiązane z nimi systemy ułatwią Wam szybkie rozpoczęcie gry i przejście do spraw ważnych dla postaci. Za tło przygód będziecie mieć świat bogaty w tematy, które można poruszyć. Od walki z elfimi najeźdźcami do wielkiej polityki. Od starć z mrokiem w ludzkich sercach po szpiegowskie intrygi przeprowadzane przez Wasze postaci.

To oczywiście tylko zarys tego, co oferuje Wam „Dziedzictwo Imperium”. Najlepiej nabyć podręcznik i samemu spróbować (to nieduży wydatek, raptem 30 złotych). Nie da się przecież poznać gry fabularnej, jeśli się w nią nie zagrało. Musicie też wiedzieć, że Imperium nie będzie stało w miejscu. Kolejne LARPy, konkursy, głosowania i dodatki będą popychać historię do przodu. Wszyscy grający będą mogli wpłynąć na dalszy rozwój świata. To kolejny wymiar tej gry. Jeżeli jesteście ciekawi, odnajdźcie nas na Facebooku lub odwiedźcie na stronie dziedzictwoimperium.blogspot.com i forum www.dziedzictwo.phorum.pl.

Pozycja Społeczna i Reputacja, część trzecia: Droga Reputacji I

2011-10-13T03:34:00.000-07:00

Dziedzictwo Imperium nie jest typowym fantasy. Nie ma w nim do wyboru ras i klas. Nie ma poziomów i całego systemu „levelowania”, tradycji wywodzącej się z czasów kształtowania się gier fabularnych. Jeżeli jakiś system naszej gry odpowiada „poziomom”, to właśnie Reputacja. Pozycja Społeczna opiera się bowiem o urodzenie, pochodzenie postaci. Jest w dużym stopniu jej dane. Reputacja rośnie wraz z rozwojem i kolejnymi dokonaniami BG. Ci o wysokiej Reputacji będą posiadać wiele przydatnych i potężnych zdolności. Sprawi to, ze świat będzie w ich rękach plastyczny. Postaci bez Reputacji są zwykle ograniczane przez swe Wady i niższe poziomu Umiejętności.

W przeciwieństwie do opisanych dla Pozycji Społecznej metod, w zasadzie nie da się „grać na Reputację”, a postaci stworzone według tych samych wytycznych będą się różnić najwyżej o jeden jej poziom. To sprawia, że staje się ona charakterystyczna dla całej drużyny. W trakcie gry pojawią się z czasem rozbieżności. Początek rozgrywki to jednak czas podobnej Reputacji. Wpłynie ona na charakter rozgrywki.

Reputacja a opis fabularny

W świecie bez silnego władcy, w okresie ogromnych przemian, w obliczu Końca Świata, reputacja jest wszystkim. Zwłaszcza na obrzeżach ludzkiej cywilizacji, poza wielkimi miastami i potężnymi twierdzami Rodów. Pieniądze, majętności i urodzenie tracą znaczenie wraz z oddalaniem się od siedzib książąt i baronów. Na prowincji i na szlaku liczyć można tylko na poważane lub strach, które budzi imię, przydomek czy nazwisko. Imperium jest małe i wieści o znaczących dokonaniach szybko się rozchodzą. Osoba znana jest bardziej bezpieczna („Czy ty wiesz, do kogo się zwracasz?”), i ma szansę na cieplejsze przyjęcie w napotkanym w podróży miasteczku. Musi się liczyć jednak z tym, że będzie rozpoznawana i znajdą się tacy, którzy będą szukać jej pomocy, wsparcia czy nauki. Lub zechcą udowodnić własną sprawność, upokarzając sławę.

Ludzie poszukujący pomocy i nauki w sprawach związanych ze swoją życiową drogą szukają pomocy i rady ludzi znanych ze swej wiedzy czy zdolności. Prędzej niż stanem, kierują się reputacją i sławą. Stąd osoba znana w regionie może spodziewać się częstych odwiedzin ze strony poszukujących jej pomocy. W świecie, w którym trudno zachować anonimowość, ktoś taki jest łatwo rozpoznawany. Otaczają go plotki i czasem przerysowane opowieści o jego dokonaniach. Ludzie Imperium, mający styczność z magią, są w stanie uwierzyć nawet w niestworzone historie.

Postać o wysokiej Reputacji będzie na każdym kroku napotykała te zjawiska. Zaczepiać ją będą nieznajomi ludzie, w gospodzie zaś usłyszy jakąś przedziwną baśń na swój temat. Im bliżej pogranicza, na rubieżach księstw i w dzikich krainach, stanie się to szczególnie mocno odczuwalne. Ludzie znani i szanowani ściągają innych. Jeżeli zbudują dom, szybko otoczą go inne zabudowania. Gdy ruszają w drogę, przyłączą się do nich inni podróżni, szukający bezpieczeństwa kojarzonego ze znaną osobistością lub ochrony. W końcu pojawiać się będą też tacy, którzy będą chcieli „sprawdzić” sławę. Wyzwania na pojedynki czy uczone dysputy staną się szybko dniem powszednim.

Reputacja jako wyznacznik siły postaci

To jak efektywnie „silna” jest postać w Dziedzictwie Imperium, jakie ma możliwości wpłynięcia na świat gry i osiągnięcia swoich celów, zależy od liczby obudzonych Dziedzictw oraz wartości Umiejętności, zwłaszcza Pierwszorzędnych. Mniejsze, choć niebagatelne, znaczenie mają Wady i Zalety. O Dziedzictwach mówimy do znudzenia gdzie indziej. Pozostałe z wymienionych tu wyznaczników efektywnej mocy postaci zbiera w jedno właśnie Reputacja.

Poziom Reputacji oddaje dość dobrze możliwości mechaniczne postaci. Im jest on wyższy, tym więcej dobrze rozwiniętych Umiejętności Pierwszorzędnych posiada Bohater. Opisy poszczególnych wartości pokazują, w jakiej skali (okolicy, prowincji czy krainy) może planować BG. Pozwalają oszacować możliwości, biorąc pod uwagę tak wykupione przewagi jak i osłabiające postać Wady (przy założeniu dokuczliwości, o jakiej myśleliśmy przygotowując je).

Jeżeli potrzebujecie skalowania efektywnej potęgi postaci, proponujemy, byście wyciągnęli średnią z poziomu Reputacji (lub Niesławy, traktowanej jako dodatnie poziomy) i liczby Dziedzictw postaci, zaokrąglając w dół. Niemal wszystkie postaci znajdą się na skali od 1 (osoby wchodzące dopiero do gry o miejsce w świecie) do 5 (znani w całym Imperium potężni bohaterowie swoich Rodów). Jest to mniej więcej odpowiednik Stylu BNów, opisanego w podręczniku podstawowym. Poziom 6 oznacza najpotężniejsze istoty, decydujące samodzielnie o losach całych krain a nawet Imperium, np. Hanzathów czy Amelię Cueoraela. BG mogą go osiągnąć z czasem, choć będzie to trudne i zajmie dziesiątki sesji.

Reputacja a skala kampanii

W Dziedzictwie Imperium można opowiadać różne historie. O odbudowie miasteczka, oczyszczeniu okolicy z potworów czy zbójców i otworzeniu go na kontakty handlowe z wielkim światem. Z drugiej strony można też bronić krainy czy całego Imperium przed ogromnym zagrożeniem, takim jak Mrok czy Cesarstwo. Na boku zostawiając sprawę jak dane postaci mogą osiągnąć wybrany cel, trzeba pomyśleć o skali rozgrywki. Czy BG będą działać na poziomie okolicy, prowincji, krainy czy całego Imperium? Tu pomoże Reputacja. W naszym systemie sensownym pomysłem na długą kampanię jest rozpoczęcie na jednym z tych poziomów i pięciu się w gorę. Dworska koteria opanowuje hrabstwo, zaczyna aktywnie działać na dworze Księcia, po czym musi stworzyć koalicję mającą znaczenie dla przyszłości Imperium. Odpowiada to modelowi rozwoju właściwym dla opisywanej tu cechy.

Najczęściej występujący w drużynie poziom Reputacji jest ważną podpowiedzią dla wszystkich grających, jaką skalę będzie miała ich kampania na tym etapie. Wiele mówi podstawowe zestawienie z podręcznika (s. 142). BG aspirować będą zawsze do uzyskania rozgłosu na poziomie wyższym, niż dotąd posiadany. Postacie o Reputacji I czy II działają w danym mieście czy okolicy. Poziom III oznacza oparcie w okolicy by wpływać na sytuację w całej prowincji. Potem kolejno postacie mogą próbować zdobyć rozgłos w krainie, całym Imperium a może i poza nim! Mając w pamięci odpowiednią skalę łatwiej wybrać wyzwania i dostosować tło do możliwości BG.

Opcjonalna zasada wzrostu Reputacji**

Skoki Reputacji o cały poziom są wpisane w system Dziedzictwa Imperium w wielu miejscach. Niektórzy grający mogą uznać, że skutkuje to zbyt łatwym i intensywnym wzrostem sławy postaci. Jest to zrozumiałe. W naszym ujęciu Imperium jest w gruncie rzeczy niewielkie, wieści rozchodzą się w nim dość szybko, a osoby zaangażowane w daną karierę interesują się sukcesami i porażkami tych o podobnych priorytetach. Dla niektórych kampanii, zwłaszcza wojennych, ten wzrost może się jednak okazać zbyt szybki. Stąd poniższa zasada opcjonalna.

Jeżeli chcecie mniej dynamicznej zmiany Reputacji i potrzebujecie spowolnienia jej przyrostu, wszystkie zapisy w podręczniku, które mówią o „Zwiększeniu Poziomu Reputacji”, zamieńcie na „dodanie 2 punktów Reputacji” (czyli „Zwiększenie Reputacji o dwa Poziomy” staje się „dodaniem 4 punktów Reputacji”). Powinno to uczynić wzrost tego współczynnika wolniejszym i bardziej naturalnym.

Pamiętajcie jednak, że zmienia to dynamikę przechodzenia z pozytywnej reputacji do Niesławy. W normalnym wypadku przejście na „mroczną stronę” oznacza natychmiastowe „przeskoczenie” bonusów z Umiejętności do strefy ujemnej. To oznacza, że Niesława może od razu być dość wysoka. Teraz będzie o to dużo trudniej.